0

As mulleres con exceso de peso teñen un risco moito maior de ictus isquémico

Radiografía dun cerebro despois dun ictus.

Pola contra, o sobrepeso ou obesidade podería ter á súa vez un efecto protector fronte ao ictus hemorráxico na poboación feminina.

En torno a un 13% da poboación adulta mundial -ou o que é o mesmo, máis de 600 millóns de persoas- e ata un 21,6% dos adultos españois padecen obesidade, enfermidade que lonxe de supoñer un mero problema estético asóciase a patoloxías tan graves e mortais como a diabetes, o cancro e as enfermidades cardiovasculares. De feito, un novo estudo levado a cabo por investigadores da Universidade de Oxford (Reino Unido) alerta que as mulleres con sobrepeso ou obesidade teñen un maior risco de ictus isquémico, o tipo de accidente cerebrovascular máis común e provocado por unha disminución ou obstrucción do fluxo sanguíneo no cerebro -razón pola que anteriormente se denominaba “infarto cerebral”-.

Con todo, o estudo, publicado na revista ‘Neurology’, tamén mostra que o exceso de peso nas mulleres conleva un menor risco de sufrir un ictus hemorráxico, tipo de accidente cerebrovascular que, polo xeral asociado a unha maior mortalidade, prodúcese pola hemorraxia derivada da rotura dun vaso sanguíneo cerebral -antes coñecido como “derrame cerebral”-.

Como indica Gillian Reeves, director da investigación, “no noso traballo atopamos que o risco de ictus isquémico, o tipo máis común de accidente cerebrovascular, atópase incrementado nas mulleres con sobrepeso ou obesidade. Pero, pola contra, o risco de ictus hemorráxico é menor nas mulleres con exceso de peso. Así, os nosos resultados apoian a evidencia crecente de que os distintos tipos de ictus teñen á súa vez diferentes perfís de risco”.

Maior peso, maior risco

Para levar a cabo o estudo, os autores seguiron durante un período de 12 anos a 1,3 millóns de mulleres adultas británicas cunha idade promedio de 57 anos, 20.459 das cales acabaron sufrindo un ictus.

Os resultados mostraron que mentres nas participantes cun peso normal -isto é, un índice de masa corporal (IMC) entre 22,5 e 25 kg/m2- as incidencias de ictus isquémico e de ictus hemorráxico establecéronse, respectivamente, nun 0,7% -2.253 casos nun total de 344.534- e un 0,5% -1.583 casos-, no das mulleres obesas -é dicir, cun IMC igual ou superior a 30 kg/m2- as incidencias foron dun 1% -2.393 ictus isquémicos nun total de 228.274 participantes- e dun 0,4% -910 ictus hemorráxicos-.

Como refiren os autores, “a totalidade da evidencia acumulada nos estudos previamente publicados confirma que os riscos asociados co exceso de peso son consistentemente maiores para o ictus isquémico que para o ictus hemorráxico”.

De feito, os resultados conclúen que cada incremento de cinco unidades no IMC supón un risco un 21% maior de sufrir un ictus isquémico. E así mesmo, que cada aumento das mesmas cinco unidades no IMC conleva, pola contra, un descenso do 12% da probabilidade de padecer un ictus hemorráxico.

Sen efecto protector

Cada ano, máis de 17 millóns de persoas de todo o mundo -e preto de 120.000 españois, maioritariamente mulleres- padecen un ictus. E mentres ata un 30% das persoas que sofren o episodio falece a consecuencia do mesmo, un 40% adquire unha discapacidade grave.

E neste contexto, a tenor dos resultados do novo estudo, o exceso de peso na poboación feminina é un factor de desenvolvemento ou, pola contra, protector, fronte ao ictus? E é que aínda que aumenta o risco de ictus isquémico, diminúe o de ictus hemorráxico. Pero como indica Kathryn Rexrode, do Brigham and Women’s Hospital en Boston (EEUU), nun editorial no mesmo número da revista, “o menor risco de ictus hemorráxico non supón que as mulleres con sobrepeso ou obesidade teñan un risco reducido de ictus en xeral”.

De feito, como puntualiza a especialista, “ter un elevado IMC asociouse cun aumento do risco de ictus total en todas as categorías, e o número de ictus isquémicos foi superior ao de ictus hemorráxicos en todas as categorías. Xa que logo, un maior IMC non se asocia cunha protección ou un risco reducido no ictus total. De feito, a obesidade é un factor de risco significativo de ictus en todas as idades e, moi especialmente, nos adultos novos”.

Información e imaxe extraídas de ABC.

0

Un alumno da Universidade de Murcia crea unha ‘app’ para o tratamento da afasia

Dedo facendo clic nunha pantalla.

A aplicación, que axuda ás persoas afectadas a comunicarse mellorando as súas capacidades para a linguaxe, está desenvolvida por Android e lanzarase proximamente.

Un titulado pola Universidade de Murcia (UMU), Alberto Emilio López García, desenvolveu unha aplicación móbil para a avaliación e rehabilitación de pacientes afectados de afasia, a alteración neuropsicolóxica dunha ou varias capacidades da linguaxe por mor dun dano cerebral adquirido.

O proxecto de López García forma parte do seu traballo final dentro do máster interuniversitario en Comunicación Móbil e Contido Dixital da UMU e a Universidade Politécnica de Cartaxena. Este proxecto realizouno baixo a supervisión dos profesores da UMU Óscar Cánovas e Miguel Ángel Pérez.


A aplicación, que se chama ‘AfasiApp’, introduce dúas innovacións no campo da intervención da linguaxe e, máis especificamente, en persoas con dano cerebral adquirido, segundo informaron fontes da institución docente nun comunicado. A aplicación, desenvolvida actualmente para Android, será lanzada próximamente nos mercados de Google e Amazon.

*Información extraída de La Verdad e imaxe de Pixabay con licenza CC0.

0

As aplicacións para móbiles no control do sobrepeso e a obesidade

Icona dun teléfono móbil dentro dun prato.

Hoxe en día, na medicina estamos a asistir a unha rápida revolución coñecida como saúde móbil (mHealth). Ultimamente, este campo da saúde tivo un gran apoxeo debido á utilización de dispositivos móbiles que axudan no diagnóstico, tratamento e seguimento de certas enfermidades.

A saúde móbil leva camiño de converterse nunha peza fundamental en todos os sistemas sanitarios e, moi probablemente, cambiará todo o habitual e coñecido na información, a educación e a vixilancia das enfermidades crónicas ou os hábitos de vida saudables, nos que as apps terán un importante papel.

Segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS), en 2014 no mundo occidental, ao redor do 13% da poboación adulta padecía obesidade e o 39%, sobrepeso. Perante este contexto, e dada a magnitude do problema, as novas tecnoloxías da información e comunicación especializadas en crear apps para dispositivos móbiles, teñen un amplo mercado, xa que nos poden ofrecer novos enfoques e unha oportunidade potencial de controlar eficazmente o noso peso.

Hoxe en día, hai centos de apps para controlar o adelgazamento, postulándose como unha vía de axuda para controlar o peso, sen esquecer que a obesidade é unha enfermidade crónica cuxo tratamento require cambios profundos no estilo de vida, resultando necesario un recordo constante dos mesmos.

As apps, por si soas, non dan resultado ningún, dado que non impulsan un cambio de hábitos alimenticios e de actividade física, non analizan a causa do problema e a corrixen, nin personalizan a dieta ao usuario e a súa progresión. Ben é certo que as apps poden achegar un reforzo positivo e unha motivación extra, ao acompañarnos cada minuto do día.

Poden ser unha boa ferramenta que complemente o traballo dun profesional da saúde cando paciente e profesional estean familiarizados co seu uso, pero como toda ferramenta debe ser usada correctamente, e debemos ser precavidos á hora de depositar nelas nosa plena confianza.

Pero antes de penetrarnos con fe cega neste novo mundo, habería que preguntarse se existe evidencia científica suficiente que avale que estas novas tecnoloxías poidan ser realmente efectivas para a súa utilización na sanidade.

Hoxe en día, calquera persoa con coñecementos informáticos pode crear unha app e ofrecela ao público e, cando o usuario as busca, pode seleccionalas por temáticas, pero non por fiabilidade ou rigor científico. Por tanto, deberemos informarnos e ter unha actitude crítica cara a elas.

A día de hoxe, son poucos os estudos que avalen con rigor un cambio; tan profundo, dado que non hai aínda evidencia científica que xustifique a eficacia das apps no control do sobrepeso e a obesidade.

É necesaria certa supervisión e análise das novas apps que van aparecendo xa que son moi poucas as que foron creadas por algunha organización relacionada coa saúde, sendo moitas as apps que non funcionan no control do sobrepeso e a obesidade.

A pesar de non existir evidencia científica que xustifique a eficacia das apps, está a apostarse por esta vía tecnolóxica como apoio para reducir quilos e manter o peso, sempre que paciente e médico estean familiarizados con esta alternativa.

Aínda que a maioría destas apps son inocuas para o consumidor, para previr os posibles riscos para a saúde relacionados con estas aplicacións médicas a través de teléfonos móbiles e tabletas, deberán estar sometidas aos mesmos controis e acreditacións que outros dispositivos médicos.

Para que estas apps contribúan á mellora da saúde na nosa sociedade é preciso evitar aquelas que son “copias das dietas milagre” e que se elixan as máis completas, xa que poden ofrecer información nutricional e propostas de exercicio.

*Información extraída do portal Xente con Vida e imaxe de Pixabay con licenza CC0.

0

A importancia do deporte na terceira idade

Debuxo de dúas persoas facendo deporte.

Manter unha actividade física regular é unha das accións que podemos levar a cabo para previr o dano cerebral por ictus. A medida que nos facemos maiores nosas capacidades físicas pódense ver reducidas, pero isto non significa que se deba abandonar o deporte ou as rutinas para manter o noso corpo activo. Os maiores tamén poden -e deben- incluír rutinas de exercicio na súa actividade diaria. Estas rutinas non só axudarán fronte aos accidentes cerebrovasculares, tamén fortalecerán o corpo preparándonos para previr as caídas e os golpes.

A OMS recomenda aos maiores de 65 anos que adiquen polo menos 150 minutos semanais a realizar actividades físicas moderadas aeróbicas durante tres ou máis días á semana. Camiñar, nadar, bailar ou exercicios de flexibilidade e tonificación como o ioga son algunhas das actividades que calquera persoa pode realizar con facilidade. Tamén é recomendable participar en rutinas dirixidas por un especialista, como esta publicada pola Aula de Pacientes de Castela e León. Nela inclúense os seguintes tipos de exercicios:

  • Exercicios dinámicos: ao comezo da rutina para quentar articulacións e aumentar a flexibilidade.
  • Exercicios de equilibrio, forza e resistencia: son actividades importantes ás que non hai que ter medo, porque o traballo para aumentar ou manter a nosa masa muscular, ben sexa con pesas ou con elementos que poidamos ter na casa, axudaranos a conservar forzas. As persoas cun corpo máis forte teñen máis opcións para manter o equilibrio e previr caídas.
  • Estiramentos: os estiramentos débense realizar antes e despois do exercicio. Son moi importantes porque melloran nosa flexibilidade pero, sobre todo, porque preveñen lesións e dores musculares posteriores.

Estas actividades pódense realizar de forma individual ou en grupo. Sexa como sexa, sempre é posible realizar exercicio e ter un envellecemento activo dentro das posibilidades de cada persoa con rutinas adaptadas a cada necesidade. No caso de que non se realice ningunha actividade e se desexe comezar unha rutina, é moi importante acudir ao médico, realizar unha revisión e deixarnos aconsellar tanto por el como por un especialista en actividades físico deportivas.

Consellos recollidos da páxina web de FEDACE. Hai máis información no vídeo que vai a continuación ou neste artigo da Aula de Pacientes de Castela e León.

0

Evitar os golpes de calor

Consellos do Ministerio para a calor.

O inicio dos meses de verán provoca un aumento das temperaturas para o que debemos prepararnos. Segundo o Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade, en 2015 déronse 24 falecementos atribuíbles a golpes de calor, afectando a persoas cunha media de idade de 73,4 anos. Os golpes de calor tamén poden causar dano cerebral. En xeral, as persoas maiores ou con dependencia poden ser máis propensas a sufrir un golpe de calor, polo que deberemos tomar medidas para previlos.

Combater a calor depende de nós mesmos/as. Podemos axudar a outras persoas a pasar mellor a onda de calor seguindo unhas recomendacións sinxelas:

  1. Beber auga e líquidos con frecuencia, aínda que non se teña sede.
  2. Non abusar das bebidas con cafeína, alcohol ou azucre porque poden facer perder máis cantidade de líquido corporal.
  3. É conveniente permanecer o maior tempo posible en lugares frescos, á sombra ou climatizados.
  4. Evitar a rúa ás horas máis calurosas, de 12:00 a 17:00. En especial evitar facer deporte nese período.
  5. Hai que usar roupa lixeira, frouxa e que deixe transpirar.
  6. Ensaladas, froitas, verduras e zumes son as mellores aliadas para repoñer os sales perdidos pola suor. Sempre é preferible unha comida lixeira.
  7. Se sentes algún síntoma de golpe de calor durante máis dunha hora, consulta ao teu médico.
  8. As persoas que se estean medicando deben gardar as súas medicinas en lugar fresco.
  9. Non deixar soa a ningunha persoa nun vehículo estacionado e pechado.
  10. Coida a túa pel cos protectores solares adecuados e usa lentes de sol.

Consellos para o verán.

Podes atopar máis información sobre os golpes de calor, as súas consecuencias e as súas medidas de prevención na web do Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade e no seu folleto ‘Verán Saúde’.

*Información extraída da páxina web de FEDACE.

0

Prohibido colgar os tenis no verán

Varias persoas xogando ao voleibol.

A pesar da calor estival, as persoas con diabetes deben procurar practicar exercicio a diario, desde a natación ata o power walking, o deporte de moda.

O verán, a subida das temperaturas e as vacacións con frecuencia provocan un impacto negativo nos hábitos de vida saudables. Poden mesmo contribuír a que algúns decidan colgar os tenis ata setembro. Pero para as persoas con diabetes, este é un luxo que non está ao seu alcance. Deben e teñen que procurar facer exercicio, tamén na época estival, aínda que é necesario tomar certas precaucións para que non teña ningún efecto negativo, debido ás condicións meteorolóxicas propias desta estación. Neste artigo recórdanse os beneficios de realizar exercicio para os diabéticos, as actividades que convén practicar e as precaucións que deben ter en conta.

Actividade física e diabetes

A actividade física é distinta do exercicio. A actividade fisica abarca o exercicio, pero tamén outras actividades que implican movemento e se realizan como parte da vida cotiá, como traballar, camiñar, bailar, facer as tarefas domésticas ou levar a cabo actividades recreativas, cuxos beneficios para a saúde implican reducir o risco de hipertensión, cardiopatía coronaria, accidente cerebrovascular, diabetes, etc. Ademais, é determinante para o gasto enerxético e, xa que logo, é fundamental para o equilibrio calórico e o control do peso.

En diabetes, practicar calquera tipo de actividade física con regularidade é un aspecto chave para o seu bo control. Cando se fai, as células vólvense máis sensibles á insulina, polo que poden funcionar de forma máis eficiente. Polo tanto, realizar exercicio con regularidade pode reducir o nivel de glucosa e mellorar o de hemoglogina glucosilada. Faino de varias formas:

  • Aumentando a sensibilidade á insulina, polo que as células poden aproveitar mellor a insulina dispoñible para usar glucosa durante e despois de practicar unha actividade física.
  • Cando os músculos se contraen durante a actividade, estimúlase outro mecanismo totalmente separado da insulina, o que permite que as células tomen glucosa e a utilicen como fonte de enerxía, con independencia de se hai insulina dispoñible.
  • O efecto da actividade física na glucosa varía segundo moitos factores, entre estes, o tempo que se está activo. A actividade física pode reducir a glucosa no sangue ata 24 horas ou máis despois de realizar exercicio, ao facer que o corpo sexa máis sensible á insulina.
  • Antes, durante e despois da práctica de calquera actividade física, as persoas con diabetes deben vixiar e estar preparadas ante unha hipoglucemia, en especial as que teñen diabetes tipo 1. O risco é menor no caso da tipo 2, salvo que tomen insulina ou un secretagogo de insulina. Se se produce unha hipoglucemia debe ser tratada de inmediato.

Se as hipoglucemias interferen con frecuencia ao realizar exercicio, é importante que as persoas afectadas o consulten co seu médico e que este estableza os cambios que considere oportunos, ben na rutina de actividades ou ben na alimentación ou na medicación. Non está de máis que antes de comezar a practicar calquera tipo de exercicio, e aínda que non se teña esta complicación, se acuda á consulta dun profesional sanitario, para que poida ofrecer consellos de utilidade acordes á condición de cada persoa.

Practicar exercicio no verán

A pesar da calor estival, hai que procurar practicar exercicio a diario. Unha boa alternativa pode ser recorrer a deportes acuáticos, como a natación ou o surf, cos que tamén se poderá facer fronte ás altas temperaturas sen problema. Pero se non se ten esta opción a man, non hai actividade máis sinxela e saudable que camiñar ou practicar o deporte de ‘moda’: o Power Walking. Esta práctica consiste en andar de forma rápida e enérxica, activando o abdomen e movendo os brazos. Ademais, as súas características pódense aprender con facilidade a través dun curso en liña e gratuito que puxo en marcha a Federación Española de Diabetes (FEDE) e ao que se pode acceder a través desta ligazón.

Ademais de seleccionar ben a actividade ou actividades que se farán este verán, é moi importante evitar facer exercicio nas horas centrais do día, cando a temperatura é máis alta, polo tanto é aconsellable empregar para esta práctica as primeiras ou as últimas horas de cada xornada. Ademais, é fundamental estar ben hidratado ou hidratada, xa que un dos mecanismos de control de temperatura é a sudoración, polo que en condicións de calor ambiental elevado, o corpo perde grandes cantidades de auga que se deben repoñer de inmediato.

A única forma de poder adquirir unha rutina diaria na práctica de exercicio e non abandonar ao segundo día é que, ademais de elixir unha actividade saudable, esta tamén sexa divertida e apta para a condición física de cada persoa. O verán pode dar unha nova oportunidade de descubrir outros deportes que marquen, a partir de agora, os momentos de lecer e contribúan a mellorar nosa saúde.

*Información extraída de Eroski Consumer.

0

Desenvolven un videoxogo pensado para nenos e nenas con parálise cerebral

Captura do videoxogo Arcade Land.

‘Arcade Land’ é o nome dun dos últimos videoxogos de factura española desenvolvidos para Playstation 4, pero ademais é o primeiro título que está enfocado a un público con parálisis cerebral.

O xogo é un compendio doutros videoxogos clásicos do xénero arcade, entre os que se atopan algúns tan famosos como ‘Pacman’, ‘Pong’, ‘Space Invaders’ ou ‘Arkanoid’, que foron revisados e programados en 3D para a ocasión. A idea xurdiu da cabeza de Juanjo González, ex director de marketing de empresas como Electronics Arts España ou Xbox España, e o desenvolvemento correu a cargo de Koth Studio. O financiamento chegou de parte de Sony e do programa de Emprendimento Social da Obra Social La Caixa, que galardonou o ano pasado á empresa de marketing social Helping, responsable de ‘Arcade Land’, con 25.000 euros para poder cubrir parte dos gastos necesarios para a creación do xogo.

“Cando estaba facendo a miña tese de doutoramento empecei a desenvolver unha teoría de que os videoxogos comerciais poden ser bos. Decateime de que había un oco na industria, non había videoxogos feitos a medida”, asegura González, en referencia ao sector dos nenos e nenas con parálise cerebral e outras discapacidades, que con este título poden gozar dos videoxogos e ademais sentirse máis integrados. “Son pícaros que nunca puideron xogar a unha videoconsola”, recalca. ‘Arcade Land’ pode ser xogado do xeito habitual, cun mando, pero a súa xogabilidade adaptada para os cativos e cativas con parálise cerebral realízase grazas á webcam da videoconsola, que localiza ao xogador e este pode accionar os controis movendo o corpo e a cabeza.

“Queriamos que fose participativo. Que se un neno ten un irmán con parálise cerebral, poidan xogar xuntos”, engade o responsable de Helping, que asevera que parte dos ingresos percibidos irán destinados a desenvolver outro xogo de características similares e ao Centro de Terapia Neurolóxica Monte del Pilar. Alí probaron o xogo con varios pacientes, aos que se lles controlou o ritmo cardiaco, o foco de atención ou as posturas de movementos patolóxicos, garantindo que Arcade Land non é prexudicial para a saúde.

O videoxogo pódese adquirir a través do Market Store de Playstation 4 por 9,99 euros e está dispoñible en máis de 40 países de Europa, Asia e América. Aínda non conta con cifras de venda, aínda que o responsable de Arcade Land espera vender entre 50.000 e 60.000 unidades en todo o mundo.

*Información extraída de SID Usal.

 

0

Unha boa forma física na mediana idade prevén os ictus ao chegar a maiores

Pés de varias persoas facendo deporte.

As persoas cunha boa condición física cumpridos os 45 teñen un risco ata un 37% menor de padecer un ictus chegados os 65.

O exercicio físico é bo para a saúde. Unha realidade constatada por multitude de investigacións que demostran que as persoas cunha boa condición física teñen menos risco de desenvolver numerosas enfermidades, entre outras as cardiovasculares, a obesidade, a diabetes ou o cancro. Ademais, o beneficio do exercicio físico mantense a longo prazo. Unha evidencia á que agora se suma a acadada por un estudo levado a cabo por investigadores do Centro Médico da Universidade Texas Southwestern en Dallas (EE.UU.), no que se mostra que as persoas cunha boa forma física na mediana idade teñen un risco ata un 37% inferior de sufrir un ictus ao chegar aos 65 anos.

Como explica Ambarish Pandey, director desta investigación publicada na revista ‘Stroke’, “todos oímos dicir que o exercicio é bo para nosa saúde. Pero aínda hai moita xente que non o practica. A nosa esperanza é que os resultados deste traballo, no que se constata obxectivamente a prevención dunha enfermidade tan mortal como o ictus, motive á poboación para empezar a moverse e poñerse en boa forma”.

Previr o ictus

Para levar a cabo o estudo, os autores analizaron os historiais médicos de 19.815 adultos, un 79% dos mesmos varóns, que realizaran un test de esforzo para medir a súa capacidade cardiopulmonar cando tiñan unha idade entre os 45 e os 50 anos.

Os resultados mostraron que, comparados con aqueles cunha baixa capacidade cardiopulmonar, os participantes cunha boa forma física na mediana idade tiveron un risco un 47% menor de padecer un accidente cardiovascular á idade de 65 anos. Un beneficio, ademais, que resultou independente doutros factores de risco asociados ao ictus, caso da hipertensión arterial, a diabetes tipo 2 ou a fibrilación auricular.

En consecuencia, como destaca Jarett Berry, co-autor do estudo, “os nosos resultados avalan o papel independente e único do exercicio físico na prevención do ictus”. Un aspecto moi a ter en conta dado que cada ano preto de 120.000 españois -e máis de 17 millóns de persoas en todo o planeta- padecen un ictus, enfermidade que se corresponde cunha das primeiras causas globais de mortalidade e discapacidade.

Pero como conclúen os autores, “canto mellor é a forma física na mediana idade, menor é o risco de acabar padecendo un ictus ao cumprir os 65 anos”.

Hai que facer exercicio

Co obxectivo de preservar unha boa saúde, tanto presente como futura, os expertos recomendan a realización semanal de 150 minutos de exercicio moderado ou de 75 minutos de actividade física intensa. Ou de forma máis simple, 30 minutos diarios durante cinco días á semana é suficiente para manter unha boa saúde cardiovascular.

Con todo, como incide Ambarish Pandey, “polo xeral, a día de hoxe ter unha baixa condición física segue sendo un factor de risco ignorado na práctica clínica. Pero os nosos resultados suxiren que esta baixa forma física na mediana idade é un factor adicional que debe ser tratado para axudar a previr o ictus nunha etapa máis avanzada da vida”.

*Información e imaxe extraídas de ABC Salud.

0

Comer froita a diario protexe fronte ao infarto e o ictus

Bodegón con plátanos, mazás e peras.

A froita é un dos compoñentes básicos de calquera dieta saudable. Non en balde, contén baixos niveis de sodio e graxas e é unha fonte natural de potasio, fibra, antioxidantes e outras moitas substancias cardiosaudables. O resultado é que o consumo diario de 100 gramos de froita, sobre todo de laranxas e mazás, asóciase cunha diminución moi significativa da mortalidade cardiovascular, moi especialmente por un infarto de miocardio ou un ictus. Así o mostra un estudo levado a cabo por investigadores da Academia de Ciencias Médicas da China en Pequín (China) e publicado na revista The New England Journal of Medicine (NEJM).

Como explica a doutora Huaidong Du, directora do estudo, !a asociación entre o consumo de froita e o risco cardiovascular parece ser maior na Chinesa, onde a maioría da poboación come moi pouca froita, que nos países con maiores recursos económicos, nos que este consumo diario resulta moito máis común”.

Menor mortalidade cardiovascular

No estudo, os investigadores avaliaron ao longo de sete anos do estado de saúde de preto de medio millón de adultos de 10 áreas urbanas e rurais da China que non padecían ningunha enfermidade cardiovascular nin recibían tratamento antihipertensivo no momento da súa inclusión no estudo.

Concluído o período de seguimento, os resultados mostraron que o consumo diario de 100 gramos de froita conlevaba unha diminución de ata un 33% do risco de mortalidade por enfermidade cardiovascular tanto en mulleres como en varóns con independencia do seu lugar de residencia -urbana ou rural-. Ademais, este beneficio resultou independente doutros factores de risco cardiovascular, caso do tabaquismo e dos niveis de presión arterial e de glucosa en sangue.

Tal é así que, como conclúe o doutor Zhengming Chen, co-autor do estudo, “o incremento do consumo de froita fresca na China podería previr cada ano preto de medio millón de mortes por enfermidade cardiovascular, incluídas unhas 200.000 en persoas que aínda non cumpriron os 70 anos, e unha cifra moito maior de infartos e ictus non fatais”.

Un aspecto a ter en conta dado que, como conclúe o doutor Liming Li, co-autor da investigación, “un informe recente sobre a Carga Global das Enfermidades alerta de que o baixo consumo de froita é unha das principais causas de morte prematura no noso país”.

*Información extraída de Somos Pacientes e imaxe de Pixabay con licenza CC0.

0

O CHUAC impulsa un plan pioneiro para formar ás persoas diabéticas

Roda para calcular as cantidades de alimentos.

O servizo de Endocrinoloxía deseña unha roda de alimentos para calcular as cantidades sen necesidade de báscula.

O servizo de Endocrinoloxía do Complexo Hospitalario Universitario A Coruña (CHUAC) puxo en marcha un plan “pioneiro en España”, sinalou Teresa Martínez, xefa do servizo, para tratar de poñer freo á diabetes tipo II, formando nos centros de saúde de atención primaria ás persoas afectadas. Para iso, cinco especialistas empezaron a percorrer os ambulatorios da área sanitaria coruñesa para dar charlas non só a profesionais da medicina e enfermería, senón aos enfermos e enfermas.

As clases, centradas na alimentación, o exercicio, a medición da glucosa, como recoñecer unha hipoglucemia e coidados básicos para evitar complicacións, acompáñanse de material moi visual, deseñado á medida e especialmente pensado para facilitar á poboación maior o control da enfermidade. Entre os folletos dos que dispoñerán, unha roda de alimentos na que se utiliza a man como medida de cantidades de carbohidratos, proteínas e graxas admisibles, ou unha táboa de exercicios básicos a realizar. “A dieta e o exercicio son claves -engadiu-, basta con comer san e con camiñar, o que non chega é tombarse no sofá”, recalcou.

Martínez, que sinalou que unha vez percorridos todos os centros as charlas repetiranse mediante videoconferencia, subliñou que este proxecto supón un paso máis no programa de telemedicina cos médicos de familia iniciado xa fai tres anos para tratar de controlar e mellorar a asistencia a unha enfermidade que non só se estima que o 50% das persoas que a padecen non o saben, senón que, ademais, en Galicia calcúlase que afecta ao redor do 10% da poboación xeral, e ao 15% dos maiores de 64 anos, “aínda que hai zonas que superan o 20%”, asegurou.

A endocrinóloga subliñou que o último estudo do Sergas computou case 26.000 pacientes rexistrados como diabéticos, que ao longo do ano acudiron a 270.259 consultas en atención primaria e 13.600 en atención especializada, ademais de necesitar 28.435 ingresos hospitalarios. “A diabetes é un problema moi serio e máis nunha comunidade tan envellecida como a nosa; o que temos que intentar é evitar que os pacientes cheguen a descompensarse e necesiten ingresar, para previr complicacións terribles para o paciente, sobre todo, e tamén para o sistema sanitario”.

*Información e imaxe extraídas de La Voz de Galicia.