0

As mulleres con exceso de peso teñen un risco moito maior de ictus isquémico

Radiografía dun cerebro despois dun ictus.

Pola contra, o sobrepeso ou obesidade podería ter á súa vez un efecto protector fronte ao ictus hemorráxico na poboación feminina.

En torno a un 13% da poboación adulta mundial -ou o que é o mesmo, máis de 600 millóns de persoas- e ata un 21,6% dos adultos españois padecen obesidade, enfermidade que lonxe de supoñer un mero problema estético asóciase a patoloxías tan graves e mortais como a diabetes, o cancro e as enfermidades cardiovasculares. De feito, un novo estudo levado a cabo por investigadores da Universidade de Oxford (Reino Unido) alerta que as mulleres con sobrepeso ou obesidade teñen un maior risco de ictus isquémico, o tipo de accidente cerebrovascular máis común e provocado por unha disminución ou obstrucción do fluxo sanguíneo no cerebro -razón pola que anteriormente se denominaba “infarto cerebral”-.

Con todo, o estudo, publicado na revista ‘Neurology’, tamén mostra que o exceso de peso nas mulleres conleva un menor risco de sufrir un ictus hemorráxico, tipo de accidente cerebrovascular que, polo xeral asociado a unha maior mortalidade, prodúcese pola hemorraxia derivada da rotura dun vaso sanguíneo cerebral -antes coñecido como “derrame cerebral”-.

Como indica Gillian Reeves, director da investigación, “no noso traballo atopamos que o risco de ictus isquémico, o tipo máis común de accidente cerebrovascular, atópase incrementado nas mulleres con sobrepeso ou obesidade. Pero, pola contra, o risco de ictus hemorráxico é menor nas mulleres con exceso de peso. Así, os nosos resultados apoian a evidencia crecente de que os distintos tipos de ictus teñen á súa vez diferentes perfís de risco”.

Maior peso, maior risco

Para levar a cabo o estudo, os autores seguiron durante un período de 12 anos a 1,3 millóns de mulleres adultas británicas cunha idade promedio de 57 anos, 20.459 das cales acabaron sufrindo un ictus.

Os resultados mostraron que mentres nas participantes cun peso normal -isto é, un índice de masa corporal (IMC) entre 22,5 e 25 kg/m2- as incidencias de ictus isquémico e de ictus hemorráxico establecéronse, respectivamente, nun 0,7% -2.253 casos nun total de 344.534- e un 0,5% -1.583 casos-, no das mulleres obesas -é dicir, cun IMC igual ou superior a 30 kg/m2- as incidencias foron dun 1% -2.393 ictus isquémicos nun total de 228.274 participantes- e dun 0,4% -910 ictus hemorráxicos-.

Como refiren os autores, “a totalidade da evidencia acumulada nos estudos previamente publicados confirma que os riscos asociados co exceso de peso son consistentemente maiores para o ictus isquémico que para o ictus hemorráxico”.

De feito, os resultados conclúen que cada incremento de cinco unidades no IMC supón un risco un 21% maior de sufrir un ictus isquémico. E así mesmo, que cada aumento das mesmas cinco unidades no IMC conleva, pola contra, un descenso do 12% da probabilidade de padecer un ictus hemorráxico.

Sen efecto protector

Cada ano, máis de 17 millóns de persoas de todo o mundo -e preto de 120.000 españois, maioritariamente mulleres- padecen un ictus. E mentres ata un 30% das persoas que sofren o episodio falece a consecuencia do mesmo, un 40% adquire unha discapacidade grave.

E neste contexto, a tenor dos resultados do novo estudo, o exceso de peso na poboación feminina é un factor de desenvolvemento ou, pola contra, protector, fronte ao ictus? E é que aínda que aumenta o risco de ictus isquémico, diminúe o de ictus hemorráxico. Pero como indica Kathryn Rexrode, do Brigham and Women’s Hospital en Boston (EEUU), nun editorial no mesmo número da revista, “o menor risco de ictus hemorráxico non supón que as mulleres con sobrepeso ou obesidade teñan un risco reducido de ictus en xeral”.

De feito, como puntualiza a especialista, “ter un elevado IMC asociouse cun aumento do risco de ictus total en todas as categorías, e o número de ictus isquémicos foi superior ao de ictus hemorráxicos en todas as categorías. Xa que logo, un maior IMC non se asocia cunha protección ou un risco reducido no ictus total. De feito, a obesidade é un factor de risco significativo de ictus en todas as idades e, moi especialmente, nos adultos novos”.

Información e imaxe extraídas de ABC.

Advertisements
0

As aplicacións para móbiles no control do sobrepeso e a obesidade

Icona dun teléfono móbil dentro dun prato.

Hoxe en día, na medicina estamos a asistir a unha rápida revolución coñecida como saúde móbil (mHealth). Ultimamente, este campo da saúde tivo un gran apoxeo debido á utilización de dispositivos móbiles que axudan no diagnóstico, tratamento e seguimento de certas enfermidades.

A saúde móbil leva camiño de converterse nunha peza fundamental en todos os sistemas sanitarios e, moi probablemente, cambiará todo o habitual e coñecido na información, a educación e a vixilancia das enfermidades crónicas ou os hábitos de vida saudables, nos que as apps terán un importante papel.

Segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS), en 2014 no mundo occidental, ao redor do 13% da poboación adulta padecía obesidade e o 39%, sobrepeso. Perante este contexto, e dada a magnitude do problema, as novas tecnoloxías da información e comunicación especializadas en crear apps para dispositivos móbiles, teñen un amplo mercado, xa que nos poden ofrecer novos enfoques e unha oportunidade potencial de controlar eficazmente o noso peso.

Hoxe en día, hai centos de apps para controlar o adelgazamento, postulándose como unha vía de axuda para controlar o peso, sen esquecer que a obesidade é unha enfermidade crónica cuxo tratamento require cambios profundos no estilo de vida, resultando necesario un recordo constante dos mesmos.

As apps, por si soas, non dan resultado ningún, dado que non impulsan un cambio de hábitos alimenticios e de actividade física, non analizan a causa do problema e a corrixen, nin personalizan a dieta ao usuario e a súa progresión. Ben é certo que as apps poden achegar un reforzo positivo e unha motivación extra, ao acompañarnos cada minuto do día.

Poden ser unha boa ferramenta que complemente o traballo dun profesional da saúde cando paciente e profesional estean familiarizados co seu uso, pero como toda ferramenta debe ser usada correctamente, e debemos ser precavidos á hora de depositar nelas nosa plena confianza.

Pero antes de penetrarnos con fe cega neste novo mundo, habería que preguntarse se existe evidencia científica suficiente que avale que estas novas tecnoloxías poidan ser realmente efectivas para a súa utilización na sanidade.

Hoxe en día, calquera persoa con coñecementos informáticos pode crear unha app e ofrecela ao público e, cando o usuario as busca, pode seleccionalas por temáticas, pero non por fiabilidade ou rigor científico. Por tanto, deberemos informarnos e ter unha actitude crítica cara a elas.

A día de hoxe, son poucos os estudos que avalen con rigor un cambio; tan profundo, dado que non hai aínda evidencia científica que xustifique a eficacia das apps no control do sobrepeso e a obesidade.

É necesaria certa supervisión e análise das novas apps que van aparecendo xa que son moi poucas as que foron creadas por algunha organización relacionada coa saúde, sendo moitas as apps que non funcionan no control do sobrepeso e a obesidade.

A pesar de non existir evidencia científica que xustifique a eficacia das apps, está a apostarse por esta vía tecnolóxica como apoio para reducir quilos e manter o peso, sempre que paciente e médico estean familiarizados con esta alternativa.

Aínda que a maioría destas apps son inocuas para o consumidor, para previr os posibles riscos para a saúde relacionados con estas aplicacións médicas a través de teléfonos móbiles e tabletas, deberán estar sometidas aos mesmos controis e acreditacións que outros dispositivos médicos.

Para que estas apps contribúan á mellora da saúde na nosa sociedade é preciso evitar aquelas que son “copias das dietas milagre” e que se elixan as máis completas, xa que poden ofrecer información nutricional e propostas de exercicio.

*Información extraída do portal Xente con Vida e imaxe de Pixabay con licenza CC0.

0

Reino Unido gravará os refrescos azucrados para combater a obesidade

Botellas de refrescos.

O novo imposto tardará dous anos en implantarse para dar tempo á industria a cambiar a composición das bebidas.

O ministro de Finanzas británico, George Osborne, anunciou que introducirá antes de dous anos un imposto especial aos refrescos azucrados para combater a obesidade. “Introduciremos un novo imposto á industria dos refrescos que será recadado ás empresas e introducido en dous anos para darlles tempo a cambiar a composición” das bebidas, que se converteron “nun dos principais factores da obesidade infantil”, dixo en marzo no Parlamento, durante a presentación do orzamento 2016-2017.

O Reino Unido é un dos países con maiores niveis de obesidade da Unión Europea. Segundo datos do goberno británico de maio do 2015, o 61,9% dos adultos e o 28% dos nenos entre 2 anos e 15 teñen sobrepeso.

O anuncio do imposto fixo caer inmediatamente as accións das empresas fabricantes de refrescos, pero foi recibido con alegría por quen fixo campaña por el. Como o cociñeiro Jamie Oliver, unha estrela televisiva que reclamaba esta medida fai tempo: “¡Lográmolo!”, escribiu na súa conta na rede social Instagram. “As empresas non deben interpoñerse na saúde dos nosos fillos”, dixo o chef.

*Información e imaxe extraídas de La Voz de Galicia.

0

O sobrepeso na menopausia aumenta o risco de diabetes

obesidade

O sobrepeso durante ou trala menopausia aumenta o risco de desenvolver a síndrome metabólica e, xa que logo, de padecer diabetes e enfermidades cardiovasculares. Así o mostra un estudo levado a cabo por investigadores da Universidade Yonsei de Seúl (Corea do Sur) e publicado na revista Menopause, órgano oficial da Sociedade de Menopausia de Norteamérica (NAMS), no que se alerta que o sobrepeso e a obesidade asócianse, respectivamente, cun risco ata 4 e 12 veces maior de síndrome metabólica durante a perimenopausia ou no primeiro ano de postmenopausia.

En palabras da doutora JoAnn Pinkerton, directora executiva da NAMS, “as mulleres teñen maiores dificultades para manter un peso saudable durante a menopausia e a postmenopausia. E esta dificultade non se debe só aos cambios hormonais, senón tamén ao propio envellecemento, á perda de masa muscular e a distintos factores estresantes. Pero, como mostra este estudo, é importante que estas mulleres se esforcen e eviten gañar tanto peso como sexa posible”.

Incremento do risco

Para levar a cabo o estudo, os investigadores analizaron os datos de 1.228 mulleres sas que, xa na menopausia ou no seu primeiro ano trala menopausia, non recibían tratamento hormonal sustitutivo. E aínda que os resultados constataron que nin a menopausia nin a postmenopausia incrementaban por si mesmas o risco de síndrome metabólica, non sucedía así no caso das mulleres con sobrepeso ou sedentarias, cun baixo nivel educativo ou menores recursos económicos.

Concretamente, e comparado fronte a un peso normal, o sobrepeso multiplicou por catro o risco de desenvolver síndrome metabólica. E, no caso da obesidade, o risco resultou ata 12 veces superior. É máis; comparadas fronte a aquelas que practicaban exercicio de forma habitual, as mulleres sedentarias tiñan un risco 1,6 veces maior de desenvolver a síndrome.

En definitiva, como conclúe a doutora Pinkerton, “chegada a perimenopausia hai que comer menos, pois se as mulleres seguen comendo o mesmo e non aumentan a súa actividade física cando o seu metabolismo está diminuíndo, acabarán inevitablemente aumentando de peso”.

*Información e imaxe extraídas de Somos Pacientes.

0

Correr con sobrepeso ou obesidade: guía para empezar a correr

Dúas persoas con obesidade camiñando.

Se estás lendo esta nota, probablemente teñas sobrepeso ou obesidade e queiras comezar a correr como unha forma de adelgazar, queimar graxa e lograr un ansiado descenso de peso.

Segundo a Organización Mundial da Saúde, o sobrepeso e a obesidade defínense como unha acumulación anormal ou excesiva de graxa que pode ser prexudicial para a saúde.

Antes de comezar a describir nosa guía paso a paso, debemos aclarar que está dirixida especificamente para aquelas persoas que padecen algunha destas dúas patoloxías, non falamos daqueles con algúns quilos de mais, senón dos que realmente sofren de sobrepeso ou obesidade.

Como última aclaración antes de comezar coa guía, tanto o sobrepeso como a obesidade son factores de risco de diversas enfermidades, polo que recomendamos a realización dun exame clínico antes do comezo de actividade física.

NON CORRAS

Probablemente che sorprenda que como primeiro paso da guía para correr con sobrepeso ou obesidade che indiquemos non correr, pero facelo con problemas de peso severos pode ser moi perigoso para a túa saúde.

O teu corpo non está afeito á actividade física; os teus órganos (corazón, pulmóns, etc.) teñen que adaptarse a funcionar mais esixidos do que adoitan estar e as túas extremidades deberán estar fortalecidas para soportar o teu peso en cada zancada, peso que se multiplica en 1,5 a 3 veces polo feito de estar correndo.

Por iso, correr nesta instancia pode xerarche dous grandes inconvenientes:

  • Lesións: podes lesionarte ao obrigar ao teu corpo a soportar unha presión para a que non está preparado.
  • Desmotivación: se intentas correr probablemente sufras, te sintas mal, dolorido, e o último que queremos é que o teu corpo e a túa mente asocie ao running con dor.

Por iso, recomendámosche que non corras durante as primeiras semanas (dependendo da túa forma física, idade e demais antecedentes pode chegar a ser necesario que non corras durante 1/2 meses).

CAMIÑADAS

Nosa guía para correr con sobrepeso ou obesidade iniciarase con camiñadas onde deberías buscar camiñar a ritmo rápido pero controlado.

Durante a primeira semana deberías realizar 3/4 camiñadas de 20/30 minutos en forma constante e a un ritmo sostido, intentando non deterte.

Para comezar a xerar o hábito da actividade física e o running, suxerímosche que estas camiñadas as fagas vestido de forma deportiva, usa os tenis que utilizarás para correr e os pantalóns e camisetas adecuados.

Vestirte como un corredor comezará a axudarche a converterte nun. Ten paciencia e non corras!

Durante os primeiros 1/2 meses, podes incrementar gradualmente a cantidade de camiñadas e a súa duración; sería ideal que poidas camiñar todos os días polo menos 1 hora (aínda que 40 minutos non estaría nada mal).

XIMNASIO

Aínda que moitas persoas se negan a visitar un, o ximnasio é unha excelente opción para unha persoa con sobrepeso, polo que che recomendamos que, despois dunha ou dúas semanas de camiñadas, te inscribas nun e comeces un plan de fortalecemento xeneralizado, facendo foco nas túas extremidades inferiores, xa que estas serán as que mais sufran mentres corras.

Se o teu orzamento é baixo, non tes un ximnasio preto ou tes calquera outro motivo para non asistir, fortalecer as túas extremidades na casa pode ser unha opción válida.

Durante esta fase, recomendámosche que realices a camiñada antes do adestramento para fortalecer as pernas (polo menos dúas veces por semana co suficiente tempo de recuperación entre eles). A razón? Queremos que os teus músculos, articulacións e demais órganos implicados estean listos para el.

O fortalecemento das túas extremidades será clave para que poidas correr libre de lesións, non o abandones nunca.

Así mesmo, o ximnasio axudarache a aumentar o teu gasto calórico e así adelgazar, o que facilitará que esteas listo mais rapidamente para correr.

COMEZAR A CORRER

Despois de 1/2 meses de comezar a camiñar e asistir ao ximnasio, deberías estar listo para comezar a correr (trotar o realidade) e vencer ao sobrepeso e a obesidade!

Como facelo? Durante a primeira semana, recomendámosche alternar camiñada con trote suave. Por exemplo: 10 minutos camiñando; 2 minutos de trote e 5 minutos camiñando (realizar 2 series en total – 21 minutos), para terminar cunha camiñada de 5/10 minutos.

Recomendámosche que gradualmente e con moita prudencia comeces a cambiar minutos de camiñada por minutos de trote (no canto de 2 minutos de trote e 5 de camiñada, podes cambiar por 3 de trote e 4 de camiñada); ata que poidas chegar a trotar durante polo menos 1 km.

ÚLTIMAS ACLARACIÓNS

Para ter éxito e poder correr con sobrepeso ou obesidade sen lesionarte, deberás ter moita paciencia, forza de vontade e intelixencia suficiente para non esixirte cando realmente sintas que estas superando os teus límites.

Ademais, será importante que todas estas fases sexan acompañadas dunha dieta adecuada e intelixente (recomendámosche comer limpo) que che permita lograr un descenso de peso de forma saudable.

Se queres un cambio, tes que xeralo, esforzo e dedicación axudaranche a lograr os teus obxectivos.

*Información e imaxe extraídas de Runfitners.com.

0

Un estudo vincula os edulcorantes artificiais con diabetes e obesidade

obesidade

O traballo, publicado en ‘Nature’, relaciona estes aditivos con cambios na flora intestinal.

As conclusións máis concluíntes obtivéronse de experimentos con ratos.

Información e imaxe extraídas de El País.

Os edulcorantes artificiais que se empregan frecuentemente como sustitutos do azucre acompañando ao café, en refrescos e alimentos preparados quizais non sexan o aliado que aparentan ser contra a obesidade, o sobrepeso e os seus trastornos metabólicos asociados como a diabetes. Un estudo de investigadores do Weizmann Institute of Science (Israel) sostén que o consumo destes aditivos provoca, polo menos nalgunhas persoas, intolerancia á glucosa, unha fase previa á diabetes na que hai unha maior concentración de azucre no sangue, e alteracións metabólicas relacionadas coa obesidade; é dicir, o efecto contrario ao que pretenden conseguir.

O traballo, que publica a revista Nature, explica este paradoxo apoiándose fundamentalmente nos cambios que estas sustancias -analizáronse tres, a sacarina, a sucralosa e o aspartamo- provocan na flora intestinal de ratos e que derivan en alteracións tanto da composición como da función das bacterias do sistema dixestivo.

Como consecuencia diso, os autores do estudo, Eran Elinav, do departamento de inmunoloxía do centro de investigación israelí, e Eran Segal, do departamento de computación, sosteñen que a expansión do uso dos edulcorantes artificiais en bebidas e alimentos pódese considerar, entre outros motivos, como unha das causas da epidemia de diabetes e obesidade que se estende polo mundo. Case un terzo da poboación padece sobrepeso.

Outros especialistas son moito menos contundentes e matizan seriamente as conclusións ás que chegou o grupo israelí. É o caso de Miguel Ángel Rubio, secretario da Sociedade Española de Endocrinoloxía e Nutrición, quen destaca que a maioría dos estudos realizados ata o momento non atoparon problemas para a saúde polo consumo de edulcorantes nas doses habituais. O matiz é importante, xa que, engade, no artigo que publica Nature administrouse a cantidade máxima permitida polas autoridades sanitarias estadounidenses (FDA), 5 miligramos por quilo de sacarina. “Isto supoñería 350 miligramos nunha persoa de 70 quilos, o que supón unha dose esaxerada, ninguén consome estas cantidades”, comenta. Ademais, censura que a maioría das conclusións extraéronse das probas feitas en ratos cando, debido ás diferenzas entre ambas especies, non son resultados que se poidan trasladar directamente a humanos.

Alberto Fernández, endocrino do hospital de Móstoles, é da mesma opinión: “É prematuro extrapolar estes resultados a humanos, a flora dos ratos é distinta á nosa”. Ademais, insiste nos estudos con centos de miles de persoas que avalan que “o consumo de edulcorantes é seguro”.

É certo que o groso dos estudos practicouse en ratos, aínda que non exclusivamente. Os investigadores administraron aos roedores doses dos tres edulcorantes máis frecuentes: sacarina, sucralosa e aspartamo, e advertiron nestes animais alteracións metabólicas que se traduciron nun aumento dos seus niveis de glucosa no sangue. As taxas eran superiores mesmo que as rexistradas entre os que tomaran azucre en lugar dos seus sustitutivos.

Como os cambios na dieta se asocian a alteracións na flora intestinal, os científicos centraron o foco nos posibles cambios provocados polos aditivos nas bacterias do sistema dixestivo.

Implantaron bacterias intestinais de ratos que consumiran sacarina -mediante un trasplante de feces- a aqueles que non probaran nunca os edulcorantes artificiais e advertiron que sufrían os mesmos efectos perxudiciais, é dicir, máis glucosa no sangue (prediabetes). Para os investigadores, esta foi a proba de que o consumo de edulcorantes provoca cambios na flora intestinal que, á súa vez, derivan en alteracións metabólicas vinculadas á diabetes.

Ao analizar ao detalle a composición da flora microbiana dos ratos consumidores de edulcorantes sintéticos, os investigadores observaron “profundos cambios na poboación de bacterias, pero tamén novas funcións, algunhas delas relacionadas cunha maior propensión á obesidad e a diabetes”, o que reforzou a súa tese.

E en humanos? Os investigadores defenden que se dan os mesmos efectos que en ratos apoiándose en dous argumentos. Nun estudo con 400 persoas advertiron que quen dicían consumir edulcorantes presentaban poboacións bacterianas distintas e máis propensión a ter niveis elevados de azucre en sangue respecto de quen non tomaban estes aditivos. Ademais, realizaron un pequeno ensaio con cinco homes e dúas mulleres que non consumen habitualmente estas sustancias. Durante unha semana administróuselles sacarina (de novo a cantidade máxima permitida pola lei estadounidense dividida en tres tomas diarias). Catro deles mostraron, só catro días despois, síntomas da síndrome prediabético, pero nos outros tres os valores de azucre no sangue mantivéronse normais. Para os investigadores, esta diferenza responde a que a flora intestinal entre os humanos non é homoxénea e nalgúns casos reacciona ante os edulcorantes cunha especie de resposta inmune que se traduce en alteracións no metabolismo do azucre.

Miguel Ángel Rubio, da unidade de nutrición do hospital Carlos III de Madrid, destaca o feito de que o ensaio en humanos sexa moi limitado (só sete persoas) e non arroxe resultados tan concluíntes como en ratos: “non se poden sacar conclusións deste traballo dos efectos en humanos”, insiste.

Os autores do traballo, con todo, destacan como o incremento do consumo dos edulcorantes é paralelo ao aumento “dramático” das epidemias mundiais de obesidade e diabetes. “Os nosos achados suxiren que estas sustancias poderían contribuír a aumentar a epidemia que trataban de combater”, conclúen.

0

A mala alimentación é peor para a saúde mundial que o tabaco

mala-alimentacion

O relator de Nacións Unidas pide limitacións á publicidade e un cambio na produción.
1.400 millóns de persoas padecen sobrepeso ou obesidade.

Información e imaxe extraídas de El País.

“As dietas pouco saudables son un risco maior para a saúde mundial que o tabaco”, afirmou o pasado luns Olivier de Schutter, relator especial de Nacións Unidas para a Alimentación. “Do mesma xeito que o mundo uniuse para regular os riscos do tabaco, debe chegarse a un acordo marco sobre dietas adecuadas”, engadiu Schutter ante a inauguración do encontro Cara unha Convención Mundial para Protexer e Promover as Dietas Saudables da organización Consumers International, que se celebou a semana pasada. Os últimos datos da Organización Mundial da Saúde (OMS) indican que a obesidade é responsable de 3,4 millóns de mortes ao ano, e que hai 1.400 millóns de persoas con sobrepeso.

Schutter, que presentou en 2012 un informe sobre nutrición, recordou as cinco propostas estrela daquel traballo, e lamentou que non se puxeron en marcha. Estas son aumentar os impostos aos produtos menos saudables; regular os alimentos con alto contido de graxas saturadas, azucre e sal; limitar a publicidade da comida lixo; reformular certos subsidios agrícolas que abaratan algúns produtos e non outros e apoiar aos produtores locais para que os consumidores teñan acceso a produtos sans, frescos e nutritivos.

“Os gobernos puxeron o foco en aumentar a cantidade de calorías dispoñibles, pero moi a miúdo foron indiferentes sobre que tipo de calorías ofrecen, a que prezo, para quen son accesibles e como se comercializan”, dixo de Schutter.

As palabras do relator de Nacións Unidas son o último chamamento sobre o impacto da obesidade na saúde mundial, que se veu a chamar a epidemia do século XXI. Segundo a Organización Mundial da Saúde, aínda que o fame é aínda un problema para uns 800 millóns de persoas, a mala dieta éo aínda maior: uns 1.400 millóns de persoas teñen obesidade ou sobrepeso no mundo, e estas malas dietas relaciónanse con problemas cardiovasculares, diabetes, osteoartrite e algúns cancros (mama, endometrio, colon).

Este esforzo reflicte un efecto pendular: pasouse dunha preocupación pola insuficiente alimentación ao contrario. De feito, o 65% da poboación mundial vive xa en países onde hai máis mortos por comer de máis que por comer de menos. Os últimos datos da OMS indican que 800 millóns de persoas pasan fame, fronte aos 1.400 millóns que teñen sobrepeso. E estas malas dietas relaciónanse con problemas cardiovasculares, diabetes, osteoartrite e algúns cancros (mama, endometrio, colon). Ademais, o sobrepeso relaciónase co 23% das enfermidades cardiovasculares, o 44% da diabetes, a osteoartrite e tumores de mama, endometrio e colon.

Expertos como José López Miranda, do Centro de Investigación Biomédica en Rede para a Obesidade e a Nutrición (Ciberobn), afirma que o problema da obesidade “é moito maior que o do tabaco”. “Case a metade da poboación dos países desenvolvidos ten obesidade ou sobrepeso e, mentres o tabaquismo está en descenso, os problemas asociados a unha mala dieta van en aumento”, di.

A directora xeral da OMS, Margaret Chan, abundou nesta situación durante a inauguración da Asemblea Mundial da Saúde. “Parte do mundo está literalmente comendo ata morrer”, dixo. “Non vemos ningunha proba de que a prevalencia da obesidade estea diminuíndo en ningún sitio. Os alimentos moi elaborados e as bebidas cargadas con azucre son ubicuas, populares e baratas”.

Tampouco hai unanimidade sobre as medidas propostas por Schutter. Por exemplo, Dinamarca e Hungría formularon en 2011 impoñer unha taxa sobre as graxas saturadas, pero os daneses retirárona dous anos máis tarde. Tamén Dinamarca, Noruega, Australia e Finlandia formularon un imposto sobre as bebidas azucaradas, o mesmo que Italia e Francia. En EE UU, o exalcalde de Nova York Michael Bloomberg abandeirou a prohibición das bebidas supergrandes, pero non a sacou adiante.

A patronal da industria alimentaria española, FIAB, afirma que “non hai evidencia científica ningunha de que os impostos, e en especial os discriminatorios, sexan a solución para resolver problemas complexos como os relacionados coas dietas e con estilos de vida”, e sinala que, en España, a inxesta media de calorías baixou un 13% entre 1964 e 2012. Por iso insiste en que “non hai alimentos bos ou malos”, e que formas de vida como o sedentarismo son clave na obesidade.

En cambio, a idea de usar impostos para desincentivar certos alimentos parécelle “fantástica” a López Miranda. “Cos acedos graxos trans sería o máis adecuado, porque o ser humano pode vivir sen eles. O mesmo sucede cos azucres engadidos. Co sal é distinto, porque, aínda que está na natureza, si necesitamos certo suplemento”.

0

O azucre é o novo tabaco

obesidade

Os Gobernos deixan de confiar só nas campañas informativas e optan por impostos e prohibicións para evitar a epidemia de obesidade.

Información extraída de La Voz de Galicia.

Nos Estados Unidos o azucre mata a tanta xente como o tabaco, e por iso o Goberno decidiu emprender unha ofensiva similar á que levou contra os cigarros. Medorenta de que a obesidade se converta nun problema de seguridade nacional, a Casa Branca emprendeu unha dobre liña de actuación, similar á acometida co tabaco: aumento impositivo para facer máis difícil acceder ao produto perigoso e prohibicións na venda de produtos, todo iso unido ás xa coñecidas campañas para modificar os hábitos alimentarios da xente.

Isto último non é nada sinxelo. Como dicía o nutricionista Grande Covián, “é máis fácil cambiar de relixión que de dieta”, e os esforzos de Michelle Obama por facer que os nenos se movan (a súa campaña é Let?s move) chocan con algúns datos impresionantes: a metade da poboación de máis de dous anos consome bebidas azucaradas a diario (como comparación, en Galicia é menos do 6%); e a inxesta de fructosa -que causa fígado graso en nenos- pasou en cen anos de 15 gramos diarios a 135.

Por iso, ademais de animar a moverse, en moitos estados hai taxas para as bebidas azucaradas; San Francisco prohibiu fai anos que se regalen xuguetes coa comida lixo; Nova York vetou as graxas trans (que agora se prohibirán en todo o país), obrigou ás cadeas de comida rápida a publicar o contido calórico de cada alimento, e intentou sen sorte prohibir os envases XXL de refrescos.

Máis impostos, menos consumo

Ese parece ser o camiño, tal e como indica un estudo da Universidade de Oxford publicado no British Medical Journal, segundo o cal os impostos alimentarios que penalizan a comida rica en graxas e as bebidas azucaradas son eficaces para mellorar a saúde da poboación mundial. Claro que a subida debe ser do 20%, algo bastante complicado, xa que México, que ten ao 70% da poboación adulta con sobrepeso severo e obesidade, decidiu subir un 8% a taxa dos refrescos. Cataluña e Baleares anunciaron á súa vez unha taxa para estas bebidas, pero a cuestión acabou no caixón por cuestións de axenda.

Os fabricantes españois de refrescos, Anfabra, fixeron o posible para parar o imposto porque afecta á competitividade das empresas, é discriminatorio (non se aplica a todos os que venden alimentos con azucre) e o sector xa paga 550 millóns de euros anuais en taxas. Ademais, entenden que España non é México, onde a falta de auga potable estimula o consumo masivo de refrescos, mentres que o 50% dos españois (56% dos galegos) aseguran non tomar nunca ou case nunca unha bebida azucarada.

Xunto á taxa doce, estanse tomando outras medidas: Brasil, Chile e o Reino Unido prohibiron a comida lixo nos colexios, e en España non se permite que as máquinas expendedoras dos recintos escolares ofrezan este tipo de alimentos cheos de calorías baleiras.

0

Nutricionistas piden incluír a prevención da obesidade nos servizos sanitarios

obesidade

Expertos en materia de nutrición presentan un documento de consenso e reclaman que a prevención do sobrepeso, a obesidade e o sedentarismo estean incluídos na carteira básica de servizos do Sistema Nacional de Saúde (SNS).

Información extraída de EFE Salud.

Máis de trinta expertos da saúde participaron na elaboración do documento de consenso ‘Obesidade e sedentarismo no século XXI: que se pode e debe facer?’, presentado o venres pasado en Madrid.

En declaracións a EFE, o catedrático de Nutrición e Bromatoloxía da Universidade CEU San Pablo e coordinador do traballo, Gregorio Varela-Moreiras, mostrouse convencido de que se pode loitar contra a falta de exercicio físico e a obesidade, que afecta ao 27,8 por cento dos nenos e mozos e ao 17 por cento dos adultos.

Para iso, este experto reclamou a inclusión na carteira de servizos do SNS da prevención do sobrepeso e a obesidade “pero sobre todo a inactividade física e o sedentarismo”, un problema que afecta a catro de cada dez persoas -un 35,9 por cento de homes e un 46,6 por cento de mulleres-.

Para Varela-Moreiras, esta diferenza de cifras entre homes e mulleres débese “a que elas coidan máis a súa dieta, pero realizan menos actividade física que os homes”.

O catedrático de Nutrición e Bromatoloxía da Universidade CEU San Pablo lamentou que nos últimos anos comezáronse a introducir novos hábitos de vida na poboación que redundan nun comportamento máis sedentario e que implican “máis horas diante do televisor”.

Televisión e dormitorio, incompatibles

Para combater estes costumes, o documento de consenso recomenda evitar a presenza de televisión no dormitorio ou intentar non comer vendo a televisión.

“Non só é importante o que se come e o que se bebe, senón tamén o como se come e como nos movemos, procurando recuperar ou manter todo o relacionado coa socialización da comida ou a vida activa compartida”, sinala o documento.

A volta ao estilo de vida mediterráneo considérase “o mellor modelo na prevención” e no tratamento do sobrepeso, a obesidade e o “excesivo sedentarismo”.

Ademais, subliña que a actividade física deportiva regular diminúe a porcentaxe de graxa corporal, e reduce factores de risco asociados a enfermidade cardiovascular, diabetes ou certas formas de cancro.

0

A obesidade xa afecta a máis de medio millón de galegos

obesidade

O 40% da poboación padece sobrepeso, que se estende á idade infantil.

Información extraída de La Voz de Galicia.

A obesidade e o sobrepeso son dúas doenzas en continua expansión. Galicia non queda ben parada atendendo á comparativa co resto de España, posto que supera en dous puntos a media nacional. Concretamente, o Instituto Nacional de Estatística (INE) sitúa a taxa de obesidade galega no 19,2% (unhas 530.000 persoas), mentres que a española é do 17%. Así o recordou onte na Coruña Samuel Juárez, delegado do Goberno, no encontro Obesidade e Sedentarismo: Que se pode e debe facer?, organizado pola Universidad Internacional Menéndez Pelayo.

Segundo o estudo do INE, o 40% dos galegos padecen sobrepeso. Ademais, o perfil dos pacientes é maioritariamente masculino. O 18% dos homes presentan obesidade fronte ao 16% das mulleres, e o 45% dos varóns sofren sobrepeso en contraste co 28% das mulleres que o padecen. Ademais, a enfermidade tende a agravarse coa idade, e xa é un dos principais problemas de saúde da poboación máis lonxeva. Un problema que xa empeza a estenderse á idade infantil.

Menos estudos, máis gordura

O último estudo do INE conclúe que a obesidade é inversamente proporcional ao nivel de estudos. O 30% dos maiores de 18 anos que non completaron os seus estudos padécena, fronte ao 8,5% de universitarios obesos. Tamén aquí a diferenza entre sexos faise patente, posto que aínda que nos homes apenas está presente esta relación entre gordura e nivel de estudos, no caso das mulleres si se aprecia con claridade.

Tamén aumentan cada vez máis as doenzas cardiovasculares e as respiratorias. Son efectos colaterais dos malos hábitos alimenticios, así como do sedentarismo, do tabaquismo ou do consumo de alcohol. Unha dieta equilibrada e un exercicio moderado, a mellor medicina.