0

Investigan que comida dispara os infartos, os ictus e a diabetes

Selección de froitos roxos

Un estudo tenta axudar a identificar as prioridades en saúde pública e a planificar as estratexias para modificar os hábitos dietéticos e mellorar a saúde.

As enfermidades cardiovasculares son, con preto de 17,5 millóns de decesos anuais, a primeira causa de mortalidade en todo o mundo. Esta cifra acada proporcións aínda maiores cando aos decesos cardiovasculares se lles suman os causados polas patoloxías metabólicas, moi especialmente pola diabetes tipo 2.

É importante, por iso, adoptar uns hábitos de vida saudables, caso sobre todo de seguir unha dieta adecuada. De feito, como mostra un estudo levado a cabo por investigadores da Universidade Tufts en Boston (EE.UU.), o consumo subóptimo de alimentos foi responsable de preto da metade de todas as mortes ocasionadas polas enfermidades coronarias, os ictus e a diabetes tipo 2 en Estados Unidos no ano 2012.

“Os nosos achados deben axudar a identificar as prioridades en saúde pública e a planificar as estratexias para modificar os hábitos dietéticos e mellorar a saúde”, comentou Renata Micha, directora desta investigación.

Os hábitos dietéticos teñen un papel fundamental sobre a aparición e progresión de moitos factores de risco das enfermidades cardiovasculares e metabólicas. Ou o que é o mesmo, das enfermidades cardiometabólicas. Así o demostraron infinidade de estudos desenvolvidos nas últimas décadas.

As froitas, as verduras, as noces e outros tipos de froitos secos, os cereais integrais, as carnes vermellas non procesadas, as carnes procesadas, as bebidas azucradas, os ácidos poliinsaturados, os ácidos graxos omega-3 procedentes do peixe, e o sodio son alimentos que, para ben e para mal, inciden no risco de doenzas cardio e cerebrovasculares.

De acordo cos resultados, en 2012 rexistráronse en Estados Unidos un total de 702.308 decesos en adultos atribuíbles ás enfermidades cardiometabólicas. E das mesmas, ata un 45% (318.656 falecementos) foron causadas por un consumo subóptimo dos 10 alimentos e nutrientes referidos, ben sexa por unha inxesta insuficiente dos saudables ou por un exceso daqueles máis insalubres.

“No referente ao sexo, estímase que a mortalidade asociada aos hábitos dietéticos foi proporcionalmente maior nos varóns que nas mulleres, un achado que é consistente cos, polo xeral, hábitos dietéticos menos saudables na poboación masculina”, concluíu.

*Información e imaxe tiradas de Hechos de Hoy.

0

Os pacientes con diabetes tipo 2 deben pasear 10 minutos tras cada comida

Azucre e insulina

Un paseo de só 10 minutos tras cada comida principal, isto é, tralo almorzo, o xantar e a cea, axuda aos pacientes con diabetes tipo 2 a reducir os seus niveis de azucre en sangue. Así o mostra un estudo levado a cabo por investigadores da Universidade de Otago en Dunedin (Nova Zelanda) e publicado na revista Diabetologia.

En palabras do doutor Andrew Reynolds, director do estudo, “os nosos resultados mostran que, comparados fronte a aqueles que realizaron un paseo en calquera momento do día, os pacientes con diabetes tipo 2 que pasearon xusto despois de cada comida experimentaron unha disminución media do 12% dos seus niveis de glucosa postprandial”.

Mellor control da diabetes

O obxectivo do estudo foi avaliar se camiñar tras cada comida conleva algún beneficio no control da diabetes tipo 2. E, para iso, seguindo a recomendación de practicar todos os días 30 minutos de actividade física de intensidade moderada, os 41 pacientes participantes no estudo dividíronse en dous grupos: un primeiro grupo no que tiñan que seguir o consello de realizar un paseo diario de 30 minutos; e un segundo grupo no que esta media hora se dividía en tres paseos de 10 minutos a realizar tras cada comida principal.

Concluído o período de dúas semanas de estudo, os resultados mostraron que pasear só 10 minutos tras cada comida conleva unha redución promedio do 12% dos niveis de glucosa postprandial.

Como indica o doutor Reynolds, “a maioría do beneficio derivou da redución, certamente significativa, do 22% nos niveis de glucosa en sangue cando o paseo se levou a cabo tralas ceas, que foron as comidas con maior cantidade de carbohidratos”.

Por todo iso, conclúe o director do estudo, “as actuais guías de práctica clínica deberían ser modificadas para especificar a actividade postprandial, especialmente cando as comidas conteñen unha cantidade considerable de hidratos de carbono”.

*Información extraída de Somos Pacientes e imaxe de Pixabay con licenza CC0.

0

Comer froita a diario protexe fronte ao infarto e o ictus

Bodegón con plátanos, mazás e peras.

A froita é un dos compoñentes básicos de calquera dieta saudable. Non en balde, contén baixos niveis de sodio e graxas e é unha fonte natural de potasio, fibra, antioxidantes e outras moitas substancias cardiosaudables. O resultado é que o consumo diario de 100 gramos de froita, sobre todo de laranxas e mazás, asóciase cunha diminución moi significativa da mortalidade cardiovascular, moi especialmente por un infarto de miocardio ou un ictus. Así o mostra un estudo levado a cabo por investigadores da Academia de Ciencias Médicas da China en Pequín (China) e publicado na revista The New England Journal of Medicine (NEJM).

Como explica a doutora Huaidong Du, directora do estudo, !a asociación entre o consumo de froita e o risco cardiovascular parece ser maior na Chinesa, onde a maioría da poboación come moi pouca froita, que nos países con maiores recursos económicos, nos que este consumo diario resulta moito máis común”.

Menor mortalidade cardiovascular

No estudo, os investigadores avaliaron ao longo de sete anos do estado de saúde de preto de medio millón de adultos de 10 áreas urbanas e rurais da China que non padecían ningunha enfermidade cardiovascular nin recibían tratamento antihipertensivo no momento da súa inclusión no estudo.

Concluído o período de seguimento, os resultados mostraron que o consumo diario de 100 gramos de froita conlevaba unha diminución de ata un 33% do risco de mortalidade por enfermidade cardiovascular tanto en mulleres como en varóns con independencia do seu lugar de residencia -urbana ou rural-. Ademais, este beneficio resultou independente doutros factores de risco cardiovascular, caso do tabaquismo e dos niveis de presión arterial e de glucosa en sangue.

Tal é así que, como conclúe o doutor Zhengming Chen, co-autor do estudo, “o incremento do consumo de froita fresca na China podería previr cada ano preto de medio millón de mortes por enfermidade cardiovascular, incluídas unhas 200.000 en persoas que aínda non cumpriron os 70 anos, e unha cifra moito maior de infartos e ictus non fatais”.

Un aspecto a ter en conta dado que, como conclúe o doutor Liming Li, co-autor da investigación, “un informe recente sobre a Carga Global das Enfermidades alerta de que o baixo consumo de froita é unha das principais causas de morte prematura no noso país”.

*Información extraída de Somos Pacientes e imaxe de Pixabay con licenza CC0.

0

A froita fresca, asociada con menor risco de ictus

Laranxas partidas ao medio.

Unha porción de 100 gramos de froita por día asociouse con aproximadamente un terzo menos de mortalidade cardiovascular.

As persoas que comen froita fresca a maioría dos días teñen menos risco de ataque cardiaco e accidente cerebrovascular que as que a consumen de cando en cando, segundo un novo estudo publicado na revista ‘New England Journal of Medicine’. Os achados proveñen dun estudo de sete anos de medio millón de adultos en Chinesa, onde o consumo de froita fresca é moito menor que en países como Reino Unido ou Estados Unidos.

Investigadores da Universidade de Oxford, en Reino Unido, e a Academia Chinesa de Ciencias Médicas levaron a cabo un estudo a grande escala, a nivel nacional, de 500.000 adultos de dez localidades urbanas e rurais ao longo da China, facendo un seguimento da súa saúde durante sete anos mediante os rexistros de defunción e os rexistros hospitalarios electrónicos da enfermidade. A investigación realizouse con persoas sen historial de enfermidades cardiovasculares ou tratamentos antihipertensivos cando entraron no estudo.

A froita é unha rica fonte de potasio, fibra dietética, antioxidantes e outros diversos compostos potencialmente activos, e contén pouco sodio ou graxa e relativamente poucas calorías. A análise atopou que o consumo de froitas (que foi principalmente mazás ou laranxas) está fortemente vinculado con moitos outros factores, como a educación, a presión arterial, a diminución da glucosa en sangue e non fumar.

Pero despois de separar o que se sabía destes e outros factores, unha porción de 100 gramos de froita por día asociouse con aproximadamente un terzo menos de mortalidade cardiovascular e a relación foi similar nos diferentes ámbitos de estudo e tanto en homes como en mulleres.

O autor do estudo, o doutor Huaidong Du, da Universidade de Oxford, en Reino Unido, sinala: “a asociación entre o consumo de froitas e o risco cardiovascular parece ser máis forte na China, onde moitas persoas aínda comen pouca froita, que nos países de altos ingresos, onde o consumo diario de froitas é máis común”.

O co-autor desta investigación, o profesor Liming Li, da Academia Chinesa de Ciencias Médicas, subliña: “Un informe recente da ‘Carga Global de Enfermidades’ puxo o consumo baixo de froitas como unha das principais causas de morte prematura na China. Con todo, isto baséase en pouca evidencia da propia China”.

O autor principal, o profesor Zhengming Chen, da Universidade de Oxford, engade: “É difícil saber se o menor risco en persoas que comen máis froita fresca se debe a un efecto protector real. Se é así, o consumo xeneralizado de froita fresca na China podería previr ao redor de medio millón de mortes cardiovasculares ao ano, incluíndo 200.000 antes dos 70 anos, e un número aínda maior de accidentes cerebrovasculares non fatais e ataques ao corazón”.

*Información e imaxe extraídas de Heraldo.

0

O exercicio crea unha ‘reserva motora’ para a vellez

O exercicio crea unha 'reserva motora' para a vellez.

O exercicio crea unha ‘reserva motora’ para a vellez.

As persoas maiores que se manteñen fisicamente activas poden protexerse dos danos que ocorren en pequenas áreas do cerebro coa idade e que, doutra forma, poderían afectar á súa capacidade de movemento, segundo un estudo publicado Neurology, a revista da Academia Americana de Neuroloxía.

Moitas persoas maiores teñen pequenas áreas brillantes na materia branca do cerebro, que se observan con resonancia magnética (RM). A presenza na RM dunha pequena cantidade deses focos puntiformes hiperintensos na sustancia branca cerebral é un achado moi habitual e, nunha gran parte de casos, pódese considerar intrascendente. Con todo, niveis máis altos destas áreas brillantes na sustancia branca (o cableado do cerebro) relacionáronse con problemas de movemento, como dificultade para camiñar. Curiosamente, este estudo comprobou que as persoas máis activas fisicamente non tiñan unha caída das súas habilidades de movemento, ata con altos niveis de dano cerebral.

“Estes resultados subliñan a importancia dos esforzos para fomentar un estilo de vida máis activo nas persoas maiores para evitar problemas de movemento, que é un importante problema de saúde pública”, explica, Debra A. Fleischman, autora do estudo. Igual que a actividade intelectual pode crear unha reserva cognitiva que protexe do posible deterioro asociado á idade, os autores propoñen que “a actividade física pode crear tamén unha ‘reserva motora’ que protexe as habilidades de movemento dos efectos do dano cerebral relacionado coa idade”.

No estudo participaron 167 persoas cunha idade promedio de 80 anos. Os participantes levaron monitores de movemento nos pulsos durante 11 días para medir a súa actividade física. Tamén se lles fixeron 11 test das súas habilidades de movemento. Mediante resonancia magnética determinouse o volume de puntos hiperintensos na materia branca do cerebro.

En comparación cos que estaban no nivel de actividade media (percentil 50), os que se atopaban nos niveis de actividade máis alta (percentil 90 segundo os monitores de movemento) tiñan actividade equivalente a camiñar a 4 quilómetros por hora durante 1,5 horas cada día.

E para ese grupo de maior actividade física, a relación entre áreas brillantes na sustancia branca e deficiencias motoras rompía. Incluso os que tiñan unha maior cantidade de dano cerebral, medido polos puntos brillantes na resonancia, mantiveron as súas puntuacións nas probas de movemento. Con todo, os que estaban no percentil 50, cun nivel medio de actividade, ter unha maior cantidade de dano cerebral asociouse con puntuacións significativamente máis baixas nas probas de movemento. O efecto prexudicial foi aínda máis forte para aqueles con os niveis máis baixos de actividade física.

Os resultados mantivéronse despois de que os investigadores axustasen outros factores que poderían afectar a esta relación, como o índice de masa corporal (IMC), a depresión e a enfermidade vascular.

En calquera caso, sinalan os investigadores, o estudo non determina se a actividade física fai que as persoas conserven as súas habilidades de movemento; só mostra a asociación entre actividade física e mellores habilidades de movemento, mesmo con signos de dano cerebral, que en persoas menos activas asócianse a dificultades de movemento. Por iso é polo que pensan que o exercicio continuado pode crear unha especie de ‘reserva motora’.

Nun estudo previo, Fleischman demostrara que a actividade física e a forza das pernas son predictores relativamente independentes da disminución de mobilidade nas persoas maiores.

Información e imaxe extraídas do blog Cosas del Cerebro.

0

Un estudo vincula os edulcorantes artificiais con diabetes e obesidade

obesidade

O traballo, publicado en ‘Nature’, relaciona estes aditivos con cambios na flora intestinal.

As conclusións máis concluíntes obtivéronse de experimentos con ratos.

Información e imaxe extraídas de El País.

Os edulcorantes artificiais que se empregan frecuentemente como sustitutos do azucre acompañando ao café, en refrescos e alimentos preparados quizais non sexan o aliado que aparentan ser contra a obesidade, o sobrepeso e os seus trastornos metabólicos asociados como a diabetes. Un estudo de investigadores do Weizmann Institute of Science (Israel) sostén que o consumo destes aditivos provoca, polo menos nalgunhas persoas, intolerancia á glucosa, unha fase previa á diabetes na que hai unha maior concentración de azucre no sangue, e alteracións metabólicas relacionadas coa obesidade; é dicir, o efecto contrario ao que pretenden conseguir.

O traballo, que publica a revista Nature, explica este paradoxo apoiándose fundamentalmente nos cambios que estas sustancias -analizáronse tres, a sacarina, a sucralosa e o aspartamo- provocan na flora intestinal de ratos e que derivan en alteracións tanto da composición como da función das bacterias do sistema dixestivo.

Como consecuencia diso, os autores do estudo, Eran Elinav, do departamento de inmunoloxía do centro de investigación israelí, e Eran Segal, do departamento de computación, sosteñen que a expansión do uso dos edulcorantes artificiais en bebidas e alimentos pódese considerar, entre outros motivos, como unha das causas da epidemia de diabetes e obesidade que se estende polo mundo. Case un terzo da poboación padece sobrepeso.

Outros especialistas son moito menos contundentes e matizan seriamente as conclusións ás que chegou o grupo israelí. É o caso de Miguel Ángel Rubio, secretario da Sociedade Española de Endocrinoloxía e Nutrición, quen destaca que a maioría dos estudos realizados ata o momento non atoparon problemas para a saúde polo consumo de edulcorantes nas doses habituais. O matiz é importante, xa que, engade, no artigo que publica Nature administrouse a cantidade máxima permitida polas autoridades sanitarias estadounidenses (FDA), 5 miligramos por quilo de sacarina. “Isto supoñería 350 miligramos nunha persoa de 70 quilos, o que supón unha dose esaxerada, ninguén consome estas cantidades”, comenta. Ademais, censura que a maioría das conclusións extraéronse das probas feitas en ratos cando, debido ás diferenzas entre ambas especies, non son resultados que se poidan trasladar directamente a humanos.

Alberto Fernández, endocrino do hospital de Móstoles, é da mesma opinión: “É prematuro extrapolar estes resultados a humanos, a flora dos ratos é distinta á nosa”. Ademais, insiste nos estudos con centos de miles de persoas que avalan que “o consumo de edulcorantes é seguro”.

É certo que o groso dos estudos practicouse en ratos, aínda que non exclusivamente. Os investigadores administraron aos roedores doses dos tres edulcorantes máis frecuentes: sacarina, sucralosa e aspartamo, e advertiron nestes animais alteracións metabólicas que se traduciron nun aumento dos seus niveis de glucosa no sangue. As taxas eran superiores mesmo que as rexistradas entre os que tomaran azucre en lugar dos seus sustitutivos.

Como os cambios na dieta se asocian a alteracións na flora intestinal, os científicos centraron o foco nos posibles cambios provocados polos aditivos nas bacterias do sistema dixestivo.

Implantaron bacterias intestinais de ratos que consumiran sacarina -mediante un trasplante de feces- a aqueles que non probaran nunca os edulcorantes artificiais e advertiron que sufrían os mesmos efectos perxudiciais, é dicir, máis glucosa no sangue (prediabetes). Para os investigadores, esta foi a proba de que o consumo de edulcorantes provoca cambios na flora intestinal que, á súa vez, derivan en alteracións metabólicas vinculadas á diabetes.

Ao analizar ao detalle a composición da flora microbiana dos ratos consumidores de edulcorantes sintéticos, os investigadores observaron “profundos cambios na poboación de bacterias, pero tamén novas funcións, algunhas delas relacionadas cunha maior propensión á obesidad e a diabetes”, o que reforzou a súa tese.

E en humanos? Os investigadores defenden que se dan os mesmos efectos que en ratos apoiándose en dous argumentos. Nun estudo con 400 persoas advertiron que quen dicían consumir edulcorantes presentaban poboacións bacterianas distintas e máis propensión a ter niveis elevados de azucre en sangue respecto de quen non tomaban estes aditivos. Ademais, realizaron un pequeno ensaio con cinco homes e dúas mulleres que non consumen habitualmente estas sustancias. Durante unha semana administróuselles sacarina (de novo a cantidade máxima permitida pola lei estadounidense dividida en tres tomas diarias). Catro deles mostraron, só catro días despois, síntomas da síndrome prediabético, pero nos outros tres os valores de azucre no sangue mantivéronse normais. Para os investigadores, esta diferenza responde a que a flora intestinal entre os humanos non é homoxénea e nalgúns casos reacciona ante os edulcorantes cunha especie de resposta inmune que se traduce en alteracións no metabolismo do azucre.

Miguel Ángel Rubio, da unidade de nutrición do hospital Carlos III de Madrid, destaca o feito de que o ensaio en humanos sexa moi limitado (só sete persoas) e non arroxe resultados tan concluíntes como en ratos: “non se poden sacar conclusións deste traballo dos efectos en humanos”, insiste.

Os autores do traballo, con todo, destacan como o incremento do consumo dos edulcorantes é paralelo ao aumento “dramático” das epidemias mundiais de obesidade e diabetes. “Os nosos achados suxiren que estas sustancias poderían contribuír a aumentar a epidemia que trataban de combater”, conclúen.

0

A dieta mediterránea, aliada contra o ictus

O neurólogo galego José Luis Maciñeiras.

O neurólogo galego José Luis Maciñeiras.

Un estudo español constata que a alimentación actúa como protector.

Neurólogos galegos afirman que este achado é un paso máis cara aos tratamentos personalizados.

Novo avance cara á prevención das enfermidades cerebrovasculares.

Información e imaxe extraídas de La Opinión de A Coruña.

Membros do Centro de Investigación Biomédica en Rede-Fisiopatoloxía da Obesidade e a Nutrición (CIBERobn), dependente do Instituto de Saúde Carlos III e que se coordina desde Santiago, liderados pola doutora Dolores Corella e en colaboración co doutor José María Ordovás do Human Nutrition Research Center de Boston, describiron a asociación dun lugar de unión dun microARN coa menor incidencia de enfermidades cerebrovasculares e menores concentracións de triglicéridos. Ademais, observaron que o tipo de alimentación inflúe nesta asociación, incrementándose o efecto protector no caso da dieta mediterránea. Os resultados, publicados recentemente na revista American Journal of Clinical Nutrition, supoñen outro avance significativo en materia de nutrixenética, que demostra por primeira vez esta regulación dietética implicando unha variante de microARNs, considerados como novos moduladores epixenéticos. Este descubrimento abre novas vías para o tratamento personalizado das enfermidades cerebrovasculares, dentro do cal a alimentación pode xogar unha baza importante.

“Este estudo demostra que as características xenéticas de cada paciente condicionan de forma importante a resposta a un tratamento como é neste caso a dieta mediterránea e abre unha fiestra á posibilidade de que nun futuro próximo podamos ofrecer aos nosos pacientes diferentes tratamentos en función da súa xenética, mellorando desta forma a eficacia dos mesmos”, explica o doutor José Luis Maciñeiras, neurólogo galego e membro da Sociedade Galega de Neuroloxía, que engade que estes resultados poden aplicarse de igual forma á dieta atlántica.

O ictus é unha enfermidade que se produce por un problema de rego vascular cerebral e pode ser isquémico (o 85% dos casos) e hemorráxico (o 15%). Segundo o Observatorio do Ictus, un de cada seis españois vai sufrir un destes episodios ao longo da súa vida, aínda que a maioría descoñece que é e cales son as súas causas. “Tanto nun como outro o principal factor de risco é a presión arterial, aínda que hai outros, como a diabetes, o colesterol, o tabaco, o sedentarismo, a dieta e un tipo de arritmia, a fibrilación auricular, sobre todo no isquémico”, explica. Por iso, todos as medidas encamiñadas a mellorar o control destes factores contribúen a previr que non apareza ou que non se repita un ictus.

“A relación da xenética relacionada co ictus sabíase pero pouco. Non hai predisposición xenética, aínda que si hai algunhas patoloxías que aumentan as probabilidades de sufrir un ictus, como a CADASIL (arteriopatía cerebral autosómica dominante con infartos subcorticais e leucoencefalopatía), pero que se dan nun número mínimo de pacientes”, explica.

Con todo, non todas as persoas reaccionan do mesmo xeito a un idéntico tratamento, e neste sentido o estudo do CIBERobn aporta interesantes resultados ao demostrar a implicación dos microARNs nos mecanismos protectores da dieta mediterránea, o que asenta os coñecementos sobre os mecanismos e as bases moleculares que permitirán nun futuro avanzar nas dietas máis personalizadas, segundo explicou a investigadora Cornella.

O ictus non avisa, polo que levar unha vida saudable é o mellor aliado para evitar esta enfermidade. “Pode haber o que chamamos accidente isquémico transitorio (AIT), debe tomarse como unha advertencia de que se pode presentar un accidente cerebrovascular no futuro se non se fai algo para previlo. Trátase dun episodio brusco que dura poucos minutos, durante os cales podemos deixar de falar ou perder sensibilidade nun lado do corpo, ou o equilibrio. Aí está avisando de que unha arteria do cerebro está fallando”, explica o doutor Maciñeiras. Ante un episodio deste tipo, hai que acudir de forma inmediata a urxencias porque o diagnóstico e tratamento precoz son fundamentais para salvar a vida ao paciente e minimizar as secuelas. Neste sentido, o neurólogo galego recorda que o ictus é a primeira causa de discapacidade no adulto en España e isto é debido ás súas secuelas.

Actualmente a única unidade de ictus que hai en Galicia está no Compleo Hospitalario Universitario de Santiago, é por iso que son moitos os neurólogos galegos que reclaman a creación de máis unidades que dispoñan de neurólogos de garda. “Canto máis tempo perdamos, máis mortalidade e máis secuencias teremos”, recalca o neurólogo.

A poboación envellecida sitúa a Galicia á cabeza dos accidentes cerebrovasculares

En Galicia rexístranse entre 170 e 200 novos casos por cada 100.000 habitantes, un dato que sitúa á comunidade á cabeza en accidentes cerebrovasculares. Con todo, esta maior incidencia está relacionada co envellecemento da poboación, xa que a idade é un dos factores do ictus.

“A maioría dos casos danse a partir dos 65, aínda que tamén poden darse en persoas máis novas. Practicamente non hai diferenzas entre sexos. É certo que morren máis mulleres que homes por ictus, pero isto ése porque os homes falecen antes, doutras enfermidades. Nos varóns é a terceira causa de morte e en mulleres, a primeira”, detalla o especialista, que insiste en que a prevención e saber identificar os sinais que poden alertar de que algo está pasando son fundamentais na batalla contra o ictus -golpe, en latín- que ataca de forma brusca deixando en numerosos casos graves secuelas.

0

As persoas con dano cerebral adquirido melloran facendo exercicio físico en grupo

cerebro

Un estudo demostra que incrementan a súa capacidade física e a súa percepción de seguridade.

Información extraída de Tendencias 21.

As persoas con dano cerebral adquirido, provocado por un ictus, un traumatismo ou un tumor, melloran cando realizan exercicio físico en grupo, segundo un estudo realizado polo INEF da Universidade Politécnica de Madrid. Melloran en velocidade, resistencia, equilibrio dinámico, capacidade funcional e percepción do equilibrio, así como percepción de realización de actividade xeral e número de pasos.

O dano cerebral adquirido fai referencia a calquera tipo de lesión non dexenerativa que se produce no cerebro, como ictus, traumatismos cranioencefálicos, tumores, etcétera. Este tipo de lesión pode causar un deterioro neurolóxico permanente que repercute na calidade de vida do individuo e diminúe a súa capacidade para realizar tarefas da vida diaria.

As actividades físicas grupais preséntanse como un tratamento efectivo para a mellora da capacidade funcional, tal e como pon de relevo unha investigación realizada polo Centro de Estudos sobre Deporte Inclusivo, formado pola Facultade de Ciencias da Actividade Física e do Deporte (INEF) da Universidade Politécnica de Madrid (UPM) e a Fundación Sanitas, en colaboración co Club Deportivo Elemental Deporte para Dano Cerebral Adquirido e o Centro de Referencia Estatal de Dano Cerebral Adquirido do Instituto de Maiores e Servizos Sociais (Imserso).

No noso país, o número de casos de dano cerebral adquirido aumentou considerablemente nos últimos anos. Os déficits que produce esta discapacidade son moi variados e pódense englobar en catro áreas: cognitivos, emocionais e de conduta, sensoriais e físicos. A persoa con estas lesións pasa por tres fases na súa recuperación: aguda, subaguda e crónica. En todas elas, os tratamentos que se aplican tenden fundamentalmente a que o paciente manteña as capacidades conservadas. A eses tratamentos tradicionais os investigadores sumaron novas técnicas grupais de rehabilitación física que tenden a mellorar a capacidade funcional, a integración na comunidade e por conseguinte unha maior calidade de vida.

Na investigación, informa a UPM nunha nota de prensa, participaron 33 pacientes (22 homes e 11 mulleres), cunha media de idade de trinta anos; todos eles con dano cerebral adquirido en fase subaguda. As actividades físicas grupais nas que tomaron parte durante dez semanas comprenderon obradoiros de circuíto, equilibrio simple, equilibrio dual, desprazamento dual e actividades físico-deportivas.

Ao comezar e concluír o programa rehabilitador avaliáronse as variables de velocidade (proba de velocidade da marcha en 10 metros), resistencia (proba de marcha de 6 minutos), equilibrio dinámico (Step Test), capacidade funcional (Timed Up & Go), escala de percepciónde seguridade (Activities-specific Balance Confidence Scale) e o cuestionario Physical Activity and Disability Survey (PADS), o promedio da intensidade da actividade e o número de pasos fose do centro de rehabilitación (usando monitores de actividade física).

Deseño do estudo

O programa de actividades físicas grupais tivo unha duración de dez semanas e levouse a cabo por un equipo transdisciplinar formado por fisioterapeutas, médicos rehabilitadores, terapeutas deportivos e terapeutas ocupacionais. Desenvolvéronse varios obradoiros: circuíto (sortear obstáculos e pasar da acción de andar á de sentar), equilibrio simple (exercicios para a mellora do equilibrio sobre colchonetas), equilibrio dual (exercicios para a mellora do equilibrio e a marcha sobre colchonetas, á vez que se realizan tarefas cognitivas, como sumas, restas ou deletrear palabras) e actividades físico-deportivas, que incluíron actividades acuáticas en piscina profunda, natación, desprazamento, coordinación, equilibrio deportivo, fútbol, baloncesto, unihockey, hockey interior, disco volador, ringo, palas, minicestas, tenis de mesa e voleibol.

Resultados

Os pacientes que participaron nos cinco talleres obtiveron melloras estatisticamente significativas na velocidade, resistencia, equilibrio dinámico, capacidade funcional e percepción do equilibrio, percepción de realización de actividade xeral e número de pasos.

Pódese concluír, xa que logo, que os resultados desta investigación indican que a inclusión dun programa de actividades físicas grupais na rehabilitación de persoas con dano cerebral adquirido mellora as capacidades físicas, a percepción de seguridade, a actividade xeral e o número de pasos, o que pode favorecer unha maior participación na comunidade.

0

O 70% da poboación galega maior de 18 anos fai algunha actividade física

Imaxe extraída de Flickr con licenza CC BY-SA 2.0.

Imaxe de Richard Drdul extraída de Flickr con licenza CC BY-SA 2.0.

Supón un avance de 15,65 puntos respecto ao nivel do 2007.

Información extraída de La Voz de Galicia.

O secretario xeral para ou Deporte, José Ramón Lete, o rector da Universidade de Santiago de Compostela, Juan Viaño, e o catedrático da USC Constantino Arce presentaron os resultados da enquisa sobre hábitos de actividade física e deportiva da poboación galega realizada pola Secretaría Xeral para o Deporte en colaboración coa Fundación Deporte Galego e a universidade compostelá.

Lete mostrou a súa satisfacción porque o estudo demostra que na sociedade “ten calado a identificación da práctica deportiva coa calidade de vida, coa saúde, co benestar físico e psíquico”. Puxo como exemplo o feito de que, segundo o estudo, o 70,75% dos galegos maiores de 18 anos (7 de cada 10) teñen o hábito de realizar actividade física polo menos unha vez á semana durante o seu tempo libre, o que supón un avance de 15,65 puntos respecto ao nivel do 2007.

Tamén asegurou que os datos tan positivos animan a seguir traballando na “política de xeneralización da actividade física e o deporte no noso país como ferramenta de saúde”, que é un obxectivo prioritario da Secretaría Xeral e que se desenvolve a través do Plan Galicia Saudable, no que “conflúen esforzos de todos os departamentos da Xunta así como doutras institucións públicas e privadas da comunidade”.

No estudo participaron 1.200 persoas de toda a xeografía galega, de ambos sexos e maiores de 18 anos. Ademais do incremento da práctica deportiva en case 16 puntos con respecto ao 2007, o estudo mostra bastante igualdade entre as catro provincias. Aínda que hai unha maior porcentaxe de homes que practica (73,74%) que de mulleres (68%), esta diferenza redúcese en case dous puntos si miramos o 2007. Desde entón a porcentaxe de mulleres que fan deporte aumentou nun 16,8 %.

0

Comer froitas e verduras pode reducir o risco de ictus

verduras

O risco de accidente cerebrovascular reduciuse nun 32 por cento con cada 200 gramos de froita consumida cada día e un 11 por cento por cada 200 gramos de vexetais que se inxeriron a diario.

Información e imaxe extraídas de republica.com.

Comer máis froitas e verduras pode reducir o risco de accidente cerebrovascular (ACV) en todo o mundo, segundo conclúe unha nova investigación que se publicou en Stroke: Journal of the American Heart Association. Os seus autores realizaron unha metaanálise de 20 estudos publicados nos últimos 19 anos para avaliar os efectos da inxesta de froitas e verduras no risco de accidente cerebrovascular a nivel mundial. En todas as análises participaron 760.629 homes e mulleres que sufriron 16.981 accidentes cerebrovasculares.

O risco de ACV reduciuse nun 32 por cento con cada 200 gramos de froita consumida cada día e un 11 por cento por cada 200 gramos de vexetais que se inxeriron a diario. “Mellorar a dieta e o estilo de vida é fundamental para reducir o risco cardiaco e o accidente cerebrovascular na poboación xeral”, aconsella o autor principal do estudo, Yan Qu, director da unidade de coidados intensivos no Hospital Municipal de Qingdao e profesor da Facultade de Medicina da Universidade de Qingdao, na China.

“En particular, é moi recomendable unha dieta rica en froitas e verduras, xa que cumpre coas necesidades de micronutrientes, macronutrientes e fibra”, agrega. Os macronutrientes (carbohidratos, proteínas e graxas) aportan calorías ou enerxía e o noso corpo necesita pequenas cantidades de micronutrientes como vitaminas e minerales.

Este investigador fixo alusión a estudos que demostran que o alto consumo de vexetais e froita pode diminuír a presión arterial e mellorar a función microvascular, ademais de que ten efectos favorables sobre o índice de masa corporal (IMC), a circunferencia da cintura, o colesterol, a inflamación e o estrés oxidativo.

Os efectos beneficiosos das froitas e as verduras aplícanse de xeito coherente a homes e mulleres, o prognóstico do accidente cerebrovascular e por tipo de accidente cerebrovascular (causados por coágulos ou hemorraxia). Os científicos non atoparon diferenzas significativas no efecto da idade (menor ou maior de 55 anos).

Os expertos axustaron os resultados do estudo a factores como o tabaquismo, o alcohol, a presión arterial, o colesterol, a actividade física, o índice de masa corporal e outras variables dietéticas e combinaron os resultados de seis estudos de Estados Unidos, oito de Europa e seis de Asia (China e Xapón).

Pouco consumo nos países en desenvolvemento

Estas análises sinalan que o baixo consumo de froitas e verduras é prevalente en todo o mundo e, especialmente, nos países de baixos e medianos ingresos. Aumentar o consumo de froitas e verduras ata 600 gramos cada día podería reducir a carga de ictus isquémico nun 19 por cento a nivel mundial, segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS).

Na China, o accidente cerebrovascular é a principal causa de morte, cunha estimación de 1,7 millóns de persoas que morreron por este motivo en 2010. En Estados Unidos, o accidente cerebrovascular é a causa número catro de morte e o principal motivo de discapacidade.

A Sociedade Americana do Corazón recomenda que o adulto medio coma entre catro e cinco porcións de froitas e verduras todos os días como base dunha dieta de 2.000 calorías. Unha dieta rica nunha variedade de cores e tipos de froitas e verduras é un xeito de obter os nutrientes importantes que a maioría das persoas non obteñen de forma suficiente, incluíndo vitaminas, minerais e fibra dietética, ademais de ser naturalmente baixo en graxas saturas.