0

As mulleres con exceso de peso teñen un risco moito maior de ictus isquémico

Radiografía dun cerebro despois dun ictus.

Pola contra, o sobrepeso ou obesidade podería ter á súa vez un efecto protector fronte ao ictus hemorráxico na poboación feminina.

En torno a un 13% da poboación adulta mundial -ou o que é o mesmo, máis de 600 millóns de persoas- e ata un 21,6% dos adultos españois padecen obesidade, enfermidade que lonxe de supoñer un mero problema estético asóciase a patoloxías tan graves e mortais como a diabetes, o cancro e as enfermidades cardiovasculares. De feito, un novo estudo levado a cabo por investigadores da Universidade de Oxford (Reino Unido) alerta que as mulleres con sobrepeso ou obesidade teñen un maior risco de ictus isquémico, o tipo de accidente cerebrovascular máis común e provocado por unha disminución ou obstrucción do fluxo sanguíneo no cerebro -razón pola que anteriormente se denominaba “infarto cerebral”-.

Con todo, o estudo, publicado na revista ‘Neurology’, tamén mostra que o exceso de peso nas mulleres conleva un menor risco de sufrir un ictus hemorráxico, tipo de accidente cerebrovascular que, polo xeral asociado a unha maior mortalidade, prodúcese pola hemorraxia derivada da rotura dun vaso sanguíneo cerebral -antes coñecido como “derrame cerebral”-.

Como indica Gillian Reeves, director da investigación, “no noso traballo atopamos que o risco de ictus isquémico, o tipo máis común de accidente cerebrovascular, atópase incrementado nas mulleres con sobrepeso ou obesidade. Pero, pola contra, o risco de ictus hemorráxico é menor nas mulleres con exceso de peso. Así, os nosos resultados apoian a evidencia crecente de que os distintos tipos de ictus teñen á súa vez diferentes perfís de risco”.

Maior peso, maior risco

Para levar a cabo o estudo, os autores seguiron durante un período de 12 anos a 1,3 millóns de mulleres adultas británicas cunha idade promedio de 57 anos, 20.459 das cales acabaron sufrindo un ictus.

Os resultados mostraron que mentres nas participantes cun peso normal -isto é, un índice de masa corporal (IMC) entre 22,5 e 25 kg/m2- as incidencias de ictus isquémico e de ictus hemorráxico establecéronse, respectivamente, nun 0,7% -2.253 casos nun total de 344.534- e un 0,5% -1.583 casos-, no das mulleres obesas -é dicir, cun IMC igual ou superior a 30 kg/m2- as incidencias foron dun 1% -2.393 ictus isquémicos nun total de 228.274 participantes- e dun 0,4% -910 ictus hemorráxicos-.

Como refiren os autores, “a totalidade da evidencia acumulada nos estudos previamente publicados confirma que os riscos asociados co exceso de peso son consistentemente maiores para o ictus isquémico que para o ictus hemorráxico”.

De feito, os resultados conclúen que cada incremento de cinco unidades no IMC supón un risco un 21% maior de sufrir un ictus isquémico. E así mesmo, que cada aumento das mesmas cinco unidades no IMC conleva, pola contra, un descenso do 12% da probabilidade de padecer un ictus hemorráxico.

Sen efecto protector

Cada ano, máis de 17 millóns de persoas de todo o mundo -e preto de 120.000 españois, maioritariamente mulleres- padecen un ictus. E mentres ata un 30% das persoas que sofren o episodio falece a consecuencia do mesmo, un 40% adquire unha discapacidade grave.

E neste contexto, a tenor dos resultados do novo estudo, o exceso de peso na poboación feminina é un factor de desenvolvemento ou, pola contra, protector, fronte ao ictus? E é que aínda que aumenta o risco de ictus isquémico, diminúe o de ictus hemorráxico. Pero como indica Kathryn Rexrode, do Brigham and Women’s Hospital en Boston (EEUU), nun editorial no mesmo número da revista, “o menor risco de ictus hemorráxico non supón que as mulleres con sobrepeso ou obesidade teñan un risco reducido de ictus en xeral”.

De feito, como puntualiza a especialista, “ter un elevado IMC asociouse cun aumento do risco de ictus total en todas as categorías, e o número de ictus isquémicos foi superior ao de ictus hemorráxicos en todas as categorías. Xa que logo, un maior IMC non se asocia cunha protección ou un risco reducido no ictus total. De feito, a obesidade é un factor de risco significativo de ictus en todas as idades e, moi especialmente, nos adultos novos”.

Información e imaxe extraídas de ABC.

0

O sobrepeso na menopausia aumenta o risco de diabetes

obesidade

O sobrepeso durante ou trala menopausia aumenta o risco de desenvolver a síndrome metabólica e, xa que logo, de padecer diabetes e enfermidades cardiovasculares. Así o mostra un estudo levado a cabo por investigadores da Universidade Yonsei de Seúl (Corea do Sur) e publicado na revista Menopause, órgano oficial da Sociedade de Menopausia de Norteamérica (NAMS), no que se alerta que o sobrepeso e a obesidade asócianse, respectivamente, cun risco ata 4 e 12 veces maior de síndrome metabólica durante a perimenopausia ou no primeiro ano de postmenopausia.

En palabras da doutora JoAnn Pinkerton, directora executiva da NAMS, “as mulleres teñen maiores dificultades para manter un peso saudable durante a menopausia e a postmenopausia. E esta dificultade non se debe só aos cambios hormonais, senón tamén ao propio envellecemento, á perda de masa muscular e a distintos factores estresantes. Pero, como mostra este estudo, é importante que estas mulleres se esforcen e eviten gañar tanto peso como sexa posible”.

Incremento do risco

Para levar a cabo o estudo, os investigadores analizaron os datos de 1.228 mulleres sas que, xa na menopausia ou no seu primeiro ano trala menopausia, non recibían tratamento hormonal sustitutivo. E aínda que os resultados constataron que nin a menopausia nin a postmenopausia incrementaban por si mesmas o risco de síndrome metabólica, non sucedía así no caso das mulleres con sobrepeso ou sedentarias, cun baixo nivel educativo ou menores recursos económicos.

Concretamente, e comparado fronte a un peso normal, o sobrepeso multiplicou por catro o risco de desenvolver síndrome metabólica. E, no caso da obesidade, o risco resultou ata 12 veces superior. É máis; comparadas fronte a aquelas que practicaban exercicio de forma habitual, as mulleres sedentarias tiñan un risco 1,6 veces maior de desenvolver a síndrome.

En definitiva, como conclúe a doutora Pinkerton, “chegada a perimenopausia hai que comer menos, pois se as mulleres seguen comendo o mesmo e non aumentan a súa actividade física cando o seu metabolismo está diminuíndo, acabarán inevitablemente aumentando de peso”.

*Información e imaxe extraídas de Somos Pacientes.

0

A inactividade podería conducir á discapacidade nas persoas maiores

inactividade

Información extraída de neurologia.com.

As persoas maiores que non fan moito exercicio, que fuman ou toman pouca froita e verduras, teñen un risco maior de padecer algunha discapacidade, segundo un novo estudo publicado en British Medical Journal. No estudo participaron 3.982 persoas (60,5% mulleres) maiores de 65 anos. Fixéronlles unha entrevista en relación ao estilo de vida que levaban (se fumaban ou non, a dieta, a actividade física e o consumo de alcohol) e realizáronlles un seguimento durante 12 anos.

Durante devandito periodo, o 31% dos participantes desenvolveron algunha discapacidade. Eran persoas máis maiores, con máis probabilidades se eran mulleres e cun nivel menor de educación, e tiñan un peor perfil de saúde que os que non desenvolveron discapacidade ningunha. As persoas con niveis baixos ou medios de actividade física tiñan un risco un 72% máis elevado de sufrir algunha discapacidade, independentemente doutros hábitos insanos. O risco foi un 26% máis alto para as persoas que fumaban na actualidade e para as que o deixaron recentemente, e dun 24% para os que tomaban froita e verduras menos dunha vez ao día. As persoas con estes tres tipos de comportamento insano tiñan o dobre de probabilidades de desenvolver algunha discapacidade. Aproximadamente o 30% dos casos de asociación entre as condutas insanas e a discapacidade podíanse explicar polos seguintes factores: un índice de masa corporal máis alto, o deterioro mental, a depresión, as enfermidades crónicas e as cardiovasculares.

0

O tabaco iguala o risco de ictus en homes e en mulleres

tabaquismo

Os fumadores teñen unha probabilidade un 50% maior de sufrir un ictus.
O risco de ter unha hemorraxia cerebral é máis alto nelas.

Información extraída de El Mundo.

A igualdade é un concepto en termos xerais moi positivo, salvo cando se trata de algo como a enfermidade. Os cambios nos hábitos de vida, a incorporación da muller ao traballo e ao consumo de sustancias tóxicas fixo que esa igualdade se estenda tamén en problemas que antes eran típicos do varón. Un deles é o ictus, tamén coñecido como accidente cerebrovascular, e que está xerando unha gran discapacidade en todo o planeta.

Desde fai tempo sábese que as sustancias presentes nos cigarros son tóxicas e xeran problemas. Moitos deles relacionáronse co pulmón, como o cancro ou a insuficiencia respiratoria, e tamén co corazón pois o tabaquismo aumenta o risco de sufrir un ataque cardiaco.

Pero o tabaco non só afecta a estes dous órganos senón que a súa acción vai moito máis alá. En realidade, calquera tecido ou arteria pola que pasen as sustancias nocivas pode resultar danado. E as arterias que regan o cerebro non están inmunes a ese perigo.

O que ocorre co tabaco nas arterias é que fomenta a acumulación de residuos, denominados genericamente placa ateromatosa. Esa placa vai estreitando o calibre do vaso sanguíneo, podendo chegar a pecharse completamente ou, nun momento dado e por circunstancias varias, destruírse e formar un trombo que se vai desprazando polo torrente sanguíneo ata que chega a un vaso moi pequeno, como son os do cerebro, producindo a súa obstrucción.

Neste caso, xérase o chamado ictus isquémico, é dicir, a falta de circulación nunha zona do cerebro e a morte do tecido, o que pode derivar en graves secuelas como parálise ou incapacidade para falar. Outro tipo de ictus é o denominado hemorráxico que xera algo similar ao anterior pero máis grave xa que supón a rotura dunha arteria que dá lugar a unha hemorraxia e a danos máis amplos.

Segundo os expertos, un de cada seis españois sufrirá un ictus na súa vida. E o que apunta un novo estudo cuxos datos acabar de publicar na revista ‘Stroke’ é que as mulleres fumadoras teñen o mesmo risco que os homes que tamén fuman de sufrir un episodio deste tipo, probabilidade que é moito menor naquelas mulleres que non consumen tabaco.

Tras analizar os datos de máis de 80 estudos internacionais sobre ictus, publicados entre 1966 e 2013, investigadores da Universidade de Queensland, en Brisbane (Australia), atoparon que o tabaquismo está relacionado cun risco un 50% maior de sufrir un ictus isquémico tanto en homes como en mulleres.

Factor hormonal

Con todo, o tabaco parece danar máis ás mulleres porque o estudo atopou que elas tiñan un risco un 17% superior de ter un dos peores ictus, o hemorráxico. Os investigadores sospeitan que a aparición de hemorraxias é maior entre as mulleres posiblemente polas hormonas e polo xeito en como impacta a nicotina nas graxas do sangue. Parece que tanto o colesterol como os triglicéridos dispáranse máis por efecto do tabaquismo nas mulleres que nos homes, o que fai que o seu risco coronario sexa maior.

Outro feito que se detectou nesta revisión foi que as mulleres fumadoras de países occidentais teñen un risco máis elevado de sufrir un ictus en comparación coas mulleres de países asiáticos, en concreto un 10% maior. En canto á parte positiva da historia, o traballo evidencia tamén que ese risco de sufrir un accidente cerebrovascular diminúe cando se deixa de fumar.

“Fumar é un dos maiores riscos de ictus tanto para homes como para mulleres, pero, afortunadamente, deixar de fumar é unha forma moi eficaz de diminuír ese risco”, explica Rachel Huxley, principal autora do estudo e profesora da Universidade de Queensland. Por este motivo, insiste en que deberían suscitarse medidas para controlar o tabaco dentro dos programas de prevención de ictus.

Fumaba?

Incorporar esta pregunta, e a súa resposta, nos certificados de defunción axudaría a coñecer o impacto que ten o tabaco no mundo. Así o asegura un comentario na revista ‘The Lancet’ na que tamén se publicou un estudo sobre as mortes debidas ao tabaquismo en Sudáfrica.

Segundo este traballo, no que se analizaron os datos de case medio millón de adultos (entre 35 e 64 anos) falecidos neste país africano entre 1999 e 2007, o tabaco causou entre os homes de cor una de cada catro mortes e unha de cada seis nas mulleres.

Foi en 1994 cando o profesor Freddy Sitas, un dos autores deste traballo, propuxo por primeira vez incorporar esta pregunta nos rexistros de mortalidade de Sudáfrica. “Os nosos resultados mostran que entre 1999 e 2007, o tabaco causou moitas mortes de cancro e enfermidade cardiaca, pero a principal causa, principalmente entre a poboación negra, foi o aumento de mortalidade por tuberculose e outras enfermidades pulmonares. Todos os países teñen poboacións heteroxéneas, e necesitan saber como a varía a mortalidade específica ao tabaco en función do estatus socioeconómico”, afirma Sitas.

Os autores sinalan tamén que estas cifras corresponden tamén ao incremento de tabaquismo que se produciu nos últimos anos entre a poboación nova, polo que sospeitan que nos próximos anos as mortes por esta causa seguirán aumentando.

0

“Divertirse diminúe a presión arterial e mellora a prevención do ictus”

Santiago Palacios, director do Instituto Palacios de Saúde e Medicina da Muller de Madrid.

Santiago Palacios, director do Instituto Palacios de Saúde e Medicina da Muller de Madrid.

Unha de cada sete mulleres españolas falece por mor dun ictus, o que a converte na principal causa de mortaldade feminina. Santiago Palacios (Madrid, 1955), director do Instituto Palacios de Saúde e Medicina da Muller de Madrid, responde a unha entrevista sobre a súa prevención.

Información extraída de Agencia SINC.

Sorprende que o ictus sexa a enfermidade que maior mortaldade causa entre as mulleres españolas e non outras máis coñecidas como o cancro…

A mortaldade por ictus relaciónase co envellecemento da poboación. Cantos máis anos se teñen, máis probabilidades hai de morrer de ictus, mentres que o cancro afecta tamén a xente máis nova, o que é máis dramático.

Por que o ictus afecta máis ás mulleres?

Porque a muller vive máis. A principal causa de morte no home tamén é a enfermidade cardiovascular, pero provocada por infarto de miocardio. Ademais, os infartos danse cando os varóns aínda son relativamente novos. Isto non sucede coa muller, que como vive máis anos de media, é máis proclive a sufrir un ictus coa idade.

E estes niveis de mortaldade rexístranse no resto do mundo?

Si, o ictus tamén é a primeira causa de falecemento en países onde a poboación feminina vive máis anos, como os países occidentais.

Os expertos denunciades que as mulleres acoden moitas veces a especialistas inadecuados. Por que razón?

Esa é unha tendencia xeral na enfermidade cardiovascular. As pacientes que sofren taquicardias ou subidas de tensión pensan que son síntomas de menopausia ou que están nerviosas e non o focalizan como unha patoloxía. Talvez están tomando ansiolíticos ou calquera outra medicación cando o que deberían facer é ir ver a un cardiólogo.

En canto á prevención, que se pode facer para evitar sufrir un ictus?

Facer deporte, exercicio físico, e unha dieta moderada na que inflúe moito o sal. Estamos tomando demasiado e habería que reducilo á metade porque o seu consumo está relacionado coa hipertensión. Tamén hai que coidar o colesterol, o peso, a diabetes e a tensión arterial. Aquelas persoas que teñan unha enfermidade cardíaca deben coidarse máis. E en canto a hipertensión, hai que vixiar o estrés…

Explicou que vacinarse contra a gripe tamén axuda a previr a enfermidade. De que forma?

A gripe conleva moitas veces un aumento da febre, o que pode ter unha connotación de estrés metabólico. Por iso, a persoa maior debería evitar a gripe a través da vacinación. Ademais, hai que divertirse, porque isto diminúe a presión arterial e mellora a prevención de ictus.

Existen outras enfermidades cardiovasculares que pasan desapercibidas entre a poboación?

Si, por exemplo a fibrilación auricular, sufrida polo 5% das mulleres maiores de 65 anos, que debería ser coñecida e recoñecida pola sociedade. Sempre dicimos que a saúde é como o tempo: debe informarse a diario á poboación.