0

As mulleres con exceso de peso teñen un risco moito maior de ictus isquémico

Radiografía dun cerebro despois dun ictus.

Pola contra, o sobrepeso ou obesidade podería ter á súa vez un efecto protector fronte ao ictus hemorráxico na poboación feminina.

En torno a un 13% da poboación adulta mundial -ou o que é o mesmo, máis de 600 millóns de persoas- e ata un 21,6% dos adultos españois padecen obesidade, enfermidade que lonxe de supoñer un mero problema estético asóciase a patoloxías tan graves e mortais como a diabetes, o cancro e as enfermidades cardiovasculares. De feito, un novo estudo levado a cabo por investigadores da Universidade de Oxford (Reino Unido) alerta que as mulleres con sobrepeso ou obesidade teñen un maior risco de ictus isquémico, o tipo de accidente cerebrovascular máis común e provocado por unha disminución ou obstrucción do fluxo sanguíneo no cerebro -razón pola que anteriormente se denominaba “infarto cerebral”-.

Con todo, o estudo, publicado na revista ‘Neurology’, tamén mostra que o exceso de peso nas mulleres conleva un menor risco de sufrir un ictus hemorráxico, tipo de accidente cerebrovascular que, polo xeral asociado a unha maior mortalidade, prodúcese pola hemorraxia derivada da rotura dun vaso sanguíneo cerebral -antes coñecido como “derrame cerebral”-.

Como indica Gillian Reeves, director da investigación, “no noso traballo atopamos que o risco de ictus isquémico, o tipo máis común de accidente cerebrovascular, atópase incrementado nas mulleres con sobrepeso ou obesidade. Pero, pola contra, o risco de ictus hemorráxico é menor nas mulleres con exceso de peso. Así, os nosos resultados apoian a evidencia crecente de que os distintos tipos de ictus teñen á súa vez diferentes perfís de risco”.

Maior peso, maior risco

Para levar a cabo o estudo, os autores seguiron durante un período de 12 anos a 1,3 millóns de mulleres adultas británicas cunha idade promedio de 57 anos, 20.459 das cales acabaron sufrindo un ictus.

Os resultados mostraron que mentres nas participantes cun peso normal -isto é, un índice de masa corporal (IMC) entre 22,5 e 25 kg/m2- as incidencias de ictus isquémico e de ictus hemorráxico establecéronse, respectivamente, nun 0,7% -2.253 casos nun total de 344.534- e un 0,5% -1.583 casos-, no das mulleres obesas -é dicir, cun IMC igual ou superior a 30 kg/m2- as incidencias foron dun 1% -2.393 ictus isquémicos nun total de 228.274 participantes- e dun 0,4% -910 ictus hemorráxicos-.

Como refiren os autores, “a totalidade da evidencia acumulada nos estudos previamente publicados confirma que os riscos asociados co exceso de peso son consistentemente maiores para o ictus isquémico que para o ictus hemorráxico”.

De feito, os resultados conclúen que cada incremento de cinco unidades no IMC supón un risco un 21% maior de sufrir un ictus isquémico. E así mesmo, que cada aumento das mesmas cinco unidades no IMC conleva, pola contra, un descenso do 12% da probabilidade de padecer un ictus hemorráxico.

Sen efecto protector

Cada ano, máis de 17 millóns de persoas de todo o mundo -e preto de 120.000 españois, maioritariamente mulleres- padecen un ictus. E mentres ata un 30% das persoas que sofren o episodio falece a consecuencia do mesmo, un 40% adquire unha discapacidade grave.

E neste contexto, a tenor dos resultados do novo estudo, o exceso de peso na poboación feminina é un factor de desenvolvemento ou, pola contra, protector, fronte ao ictus? E é que aínda que aumenta o risco de ictus isquémico, diminúe o de ictus hemorráxico. Pero como indica Kathryn Rexrode, do Brigham and Women’s Hospital en Boston (EEUU), nun editorial no mesmo número da revista, “o menor risco de ictus hemorráxico non supón que as mulleres con sobrepeso ou obesidade teñan un risco reducido de ictus en xeral”.

De feito, como puntualiza a especialista, “ter un elevado IMC asociouse cun aumento do risco de ictus total en todas as categorías, e o número de ictus isquémicos foi superior ao de ictus hemorráxicos en todas as categorías. Xa que logo, un maior IMC non se asocia cunha protección ou un risco reducido no ictus total. De feito, a obesidade é un factor de risco significativo de ictus en todas as idades e, moi especialmente, nos adultos novos”.

Información e imaxe extraídas de ABC.

0

As aplicacións para móbiles no control do sobrepeso e a obesidade

Icona dun teléfono móbil dentro dun prato.

Hoxe en día, na medicina estamos a asistir a unha rápida revolución coñecida como saúde móbil (mHealth). Ultimamente, este campo da saúde tivo un gran apoxeo debido á utilización de dispositivos móbiles que axudan no diagnóstico, tratamento e seguimento de certas enfermidades.

A saúde móbil leva camiño de converterse nunha peza fundamental en todos os sistemas sanitarios e, moi probablemente, cambiará todo o habitual e coñecido na información, a educación e a vixilancia das enfermidades crónicas ou os hábitos de vida saudables, nos que as apps terán un importante papel.

Segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS), en 2014 no mundo occidental, ao redor do 13% da poboación adulta padecía obesidade e o 39%, sobrepeso. Perante este contexto, e dada a magnitude do problema, as novas tecnoloxías da información e comunicación especializadas en crear apps para dispositivos móbiles, teñen un amplo mercado, xa que nos poden ofrecer novos enfoques e unha oportunidade potencial de controlar eficazmente o noso peso.

Hoxe en día, hai centos de apps para controlar o adelgazamento, postulándose como unha vía de axuda para controlar o peso, sen esquecer que a obesidade é unha enfermidade crónica cuxo tratamento require cambios profundos no estilo de vida, resultando necesario un recordo constante dos mesmos.

As apps, por si soas, non dan resultado ningún, dado que non impulsan un cambio de hábitos alimenticios e de actividade física, non analizan a causa do problema e a corrixen, nin personalizan a dieta ao usuario e a súa progresión. Ben é certo que as apps poden achegar un reforzo positivo e unha motivación extra, ao acompañarnos cada minuto do día.

Poden ser unha boa ferramenta que complemente o traballo dun profesional da saúde cando paciente e profesional estean familiarizados co seu uso, pero como toda ferramenta debe ser usada correctamente, e debemos ser precavidos á hora de depositar nelas nosa plena confianza.

Pero antes de penetrarnos con fe cega neste novo mundo, habería que preguntarse se existe evidencia científica suficiente que avale que estas novas tecnoloxías poidan ser realmente efectivas para a súa utilización na sanidade.

Hoxe en día, calquera persoa con coñecementos informáticos pode crear unha app e ofrecela ao público e, cando o usuario as busca, pode seleccionalas por temáticas, pero non por fiabilidade ou rigor científico. Por tanto, deberemos informarnos e ter unha actitude crítica cara a elas.

A día de hoxe, son poucos os estudos que avalen con rigor un cambio; tan profundo, dado que non hai aínda evidencia científica que xustifique a eficacia das apps no control do sobrepeso e a obesidade.

É necesaria certa supervisión e análise das novas apps que van aparecendo xa que son moi poucas as que foron creadas por algunha organización relacionada coa saúde, sendo moitas as apps que non funcionan no control do sobrepeso e a obesidade.

A pesar de non existir evidencia científica que xustifique a eficacia das apps, está a apostarse por esta vía tecnolóxica como apoio para reducir quilos e manter o peso, sempre que paciente e médico estean familiarizados con esta alternativa.

Aínda que a maioría destas apps son inocuas para o consumidor, para previr os posibles riscos para a saúde relacionados con estas aplicacións médicas a través de teléfonos móbiles e tabletas, deberán estar sometidas aos mesmos controis e acreditacións que outros dispositivos médicos.

Para que estas apps contribúan á mellora da saúde na nosa sociedade é preciso evitar aquelas que son “copias das dietas milagre” e que se elixan as máis completas, xa que poden ofrecer información nutricional e propostas de exercicio.

*Información extraída do portal Xente con Vida e imaxe de Pixabay con licenza CC0.

0

O colesterol dispárase no Nadal: sinxelas pautas para controlalo

nadal

En época navideña os españois gañan de media entre dous e tres quilos de peso e poden incrementar os seus niveis de colesterol ata un 10%.

Información extraída de 20 Minutos e imaxe tirada de Pixabay.

Chega a época navideña e os excesos nas comidas poden pasar factura, sobre todo aos niveis de colesterol. Estímase que durante estas festas os españois gañan de media entre dous e tres quilos de peso e poden incrementar os seus niveis de colesterol ata un 10%. Desde Eroski Consumer aportan algunhas solucións para manter baixo control o colesterol, indican cales son as claves na súa prevención e tratamento e dan algúns consellos para coidar a saúde no Nadal.

O descontrol no comer e o beber durante as festas pasan factura á saúde. E non só co aumento de peso, que se cifra entre dous e tres quilos de media, senón nun dos seus acompañantes habituais: o colesterol malo. Este é o colesterol que se une a unha lipoproteína de baixa densidade (LDL), encargada de transportar o colesterol desde o fígado a todas as células do organismo e, do mesmo xeito, o que se deposita na parede das arterias, onde forma as temidas placas de ateroma.

Por este motivo, os excesos cometidos durante estes días de Nadal, con banquetes ricos en graxas e calorías, sen esquecer que é unha época propicia para os descoidos da medicación crónica, poden incrementar o risco cardiovascular. Segundo a Fundación Española do Corazón, FEC, nestas datas poden aumentar ata un 10% os niveis de colesterol. Ademais, consumir máis graxas saturadas durante uns días está asociado a un relaxamento que pode provocar a perda dos bos hábitos dietéticos establecidos durante o resto do ano e facer que, unha vez finalizadas as festas, se perpetúe unha pauta inadecuada de alimentación.

Aínda que os especialistas animan a gozar das comidas destas celebracións, hai que ser coidadosos para non levar un bo susto logo das festas. O mellor é ser consciente do que se inxere: non hai que comelo nin bebelo todo. Pero, como controlar o colesterol?

Controlar o colesterol

Manter baixo control o colesterol é fácil. Basta con seguir unhas sinxelas pautas dietéticas para restrinxir a inxesta de graxa, sobre todo a saturada, que é un dos nutrientes que máis o incrementa.

  • Antes de cociñar a carne de ave, é mellor quitarlle a pel. Se non é posible, retirala antes de comer. É un dos lugares onde máis se almacena este tipo de graxa.
  • Evitar cociñar con manteiga ou nata e preferir o aceite de oliva, que é unha graxa cardiosaludable.
  • Optar polos lácteos e derivados desnatados e polos queixos con baixo contido en graxa. Os lácteos enteiros e os queixos curados son moi ricos en graxas saturadas.
  • Limitar ao máximo os embutidos, aperitivos salados, salsas, bolos industriais e alimentos precociñados.

Os especialistas da FEC estiman que escoller de xeito adecuado os alimentos axuda a reducir ata un 50% a inxesta de colesterol e un 74% as graxas saturadas ao longo do día. Engaden que a vitamina C dalgunhas froitas (melón, fresas, kiwi e cítricos en xeral) e verduras (tomate, pemento, couve e couveflor) ten un papel protector nas enfermidades cardiovasculares e que os lácteos con esteroles vexetais axudan a reducir os niveis de colesterol.

Para previr e tratar o colesterol, hai dous puntos crave recoñecidos pola comunidade científica. Por unha banda, está a adopción dunha alimentación equilibrada sen graxas saturadas, como a Dieta Mediterránea, onde o aporte de graxa provén, basicamente, dos acedos grasos monoinsaturados e poliinsaturados do peixe (sobre todo, azul) e o aceite de oliva. É importante non esquecer o papel que xogan as verduras, hortalizas e froitas, os legumes, os cereais (mellor integrais) e os froitos secos (ricos en fibras, vitaminas, minerais e antioxidantes).

Doutra banda, a práctica de exercicio físico aeróbico (camiñar, nadar, correr…) de tres a cinco veces por semana, que ademais de axudar a manter un peso adecuado e a previr a obesidade, demostrou aumentar o colesterol bo (HDL) e diminuír a porción prexudicial, LDL. Realizar actividade física de intensidade moderada, como camiñar a bo ritmo, é beneficioso cando se practica durante polo menos 30 minutos a maior parte dos días. Con todo, tal e como advirten desde a American Heart Association (AHA), a inactividade física contribúe ao desenvolvemento de obesidade, hipertensión arterial, baixos niveis de colesterol bo e diabetes, todos factores de risco cardiovasculares. Ante un diagnóstico médico de colesterol e só se a dieta e o réxime de actividade física non aportan os resultados esperados, o médico establecerá tratamento farmacológxico, que é distinto segundo o tipo de dislipemia que sufra a persoa (hipercolesterolemia, hipertrigliceridemia ou ambos).

0

“Non hai probas de que as dietas que eliminan graxas ou hidratos funcionen”

Jeffrey Friedman, xenético molecular.

Jeffrey Friedman, xenético molecular.

Entrevista a Jeffrey Friedman, xenético molecular.
O descubridor da hormona da saciedade cre que, para afrontar o problema da obesidade, sería necesario centrarse na saúde e non no peso.
Un estudo atribúe 25.000 mortes anuais ao exceso de peso en España.

Entrevista extraída de El País.

“Se preguntas pola rúa cal é o motivo de que unha persoa estea obesa, a maioría da xente vaiche responder que é porque come demasiado, e teñen razón. Pero a pregunta importante é: por que come demasiado?”. En 1994, Jeffrey Friedman bautizou a molécula que nos suxire cando debemos comer e cando é momento de parar. A leptina convertíase así en protagonista da loita contra o sobrepeso, un problema crecente nas sociedades avanzadas que provoca numerosos problemas de saúde.

Esta hormona, presente no tecido graso, descende cando detecta que a cantidade de graxa acumulada é insuficiente e promove o apetito. Cando eses niveis volven a un nivel que se considera suficiente, libérase leptina e aparece a sensación de saciedade. Cando ese sistema falla, as posibilidades para comer demasiado increméntanse.

Friedman participou en Madrid na cuarta CNIC Conference, unha reunión organizada polo Centro Nacional de Investigacións Cardiovasculares na que se reuniron algúns dos principais expertos mundiais en enfermidades metabólicas.

Pregunta. Aspirar a estar máis delgados é positivo?

Resposta. Creo que depende de cales sexan os nosos obxectivos. Se alguén ten sobrepeso ou está obeso, o noso obxectivo debería ser mellorar o seu saúde. Iso podes facelo sen perder moito peso. Comendo unha dieta saudable e facendo exercicio para perder un pouco de peso, con moita frecuencia, os problemas de saúde mellorarán. Se o noso obxectivo é mellorar a saúde, non insistiría en que a xente estea delgada. Non hai evidencia de que alguén que é obeso vaia estar mellor quedando moi delgado. E máis importante, non creo que haxa moitas posibilidades de logralo, porque hai un sistema biolóxico moi poderoso que mantén o noso peso e fai que o noso peso se manteña sen grandes variacións por arriba ou por abaixo.

P. Por que comemos máis do que necesitamos?

R. O noso peso está regulado por xenes, da mesma xeito que a estatura. Ti non lle pedirías a alguén que mide 1,90 que medise 1,80, porque así é como é. Hai xenes que fan a unhas persoas máis pesadas e outras máis lixeiras. Cando hai uns trazos regulados por xenes é porque hai unha presión evolutiva sobre un trazo. Antes de que houbese unha civilización, para sobrevivir había que navegar entre dous riscos. Por unha banda estaba o perigo de morrer de fame, porque a dispoñibilidade de comida era escasa. Nesa contorna, estar demasiado delgado pode ser malo, porque non tes suficiente enerxía almacenada para sobrevivir, pero estar obeso é malo tamén porque non poderás cazar ben nin escapar dos depredadores. O noso sistema biolóxico evolucionou para manternos entre eses dous puntos.

P. Como funciona o mecanismo que permite que nos manteñamos entre eses dous puntos?

R. Todos os organismos dependen da enerxía, e cada organismo desenvolveu un mecanismo para xestionar a súa enerxía para utilizala cando a necesita e almacenala cando non a necesita. Unha das formas en que os mamíferos regulan a enerxía é a través dunha hormona no tecido graso que se chama leptina. O tecido graso crea esta hormona en proporción á súa masa: máis graxa, máis leptina, menos graxa, menos leptina. Cando a leptina en circulación no sangue aumenta, actúa no cerebro para reducir o apetito. Cremos que a obesidade é un resultado de diferenzas neste sistema. A razón pola que se complica é porque os defectos na leptina son raros. Non causan obesidade con moita frecuencia, pero se un paciente ten un defecto na leptina, son moi obesos. E se lles devolves a leptina, perden peso. O problema máis frecuente adoita estar relacionado coa forma en que o sinal é procesado polo cerebro para regular o apetito.

Sabemos que hai unha serie de xenes que producen un descenso na resposta á leptina e moitos destes xenes que se están identificando teñen que ver co circuíto neuronal que regula o apetito. O 12% dos obesos mórbidos ten defectos xenéticos que xa se poden identificar e esperamos que co tempo se identifiquen moitos máis.

P. As dietas máis populares teñen unha base científica?

R. Hai moito debate sobre cal é a mellor dieta para perder peso. O consello estándar sería: toma unha dieta equilibrada e con menos calorías, e xa está. Pero despois haberá xente que che recomende non comer ningunha graxa, o que se chama a dieta Pritikin, ou non comas hidratos de carbono, na dieta Atkins. En realidade, non sé cal é a mellor opción, porque para pescudalo necesitariamos un experimento que é moi difícil. Tes que poñer grandes cantidades de xente nunha das dúas dietas durante moito tempo.

O problema coas dietas é que non podes mirar aos datos en seis meses; normalmente fan falta uno ou dous anos para que a xente volva ao seu peso, así que tes que ter grandes cantidades de xente en cada unha das tres dietas, e entón tes que facer observacións moito tempo despois, dun xeito rigoroso. O problema é que a longo prazo hai tan pouca xente capaz de manter a perda de peso que nunca consegues unha resposta. Así que eu son agnóstico sobre cal das tres funciona. Intuitivamente, diría que o mellor é comer unha dieta equilibrada, pero tampouco hai probas de que iso funcione.

P. Pero quen promoven as dietas falan delas coma se estivesen ben probadas.

R. Se pensas sobre a obesidade, é posible que, máis que ningún outro problema de saúde, estea no centro de moitas partes interesadas. A industria das dietas é inmensa e ten unha mensaxe clara: toma a nosa dieta e perderás peso. A industria farmacéutica tamén ten intereses. Se fabricamos un fármaco, tómao e perderás peso. Ademais, á industria do medicamento gustaríalle que as regras para aprobar fármacos fosen relaxadas, e canto máis drama haxa, mellor é o clima para que iso suceda. Cando queres que a túa mensaxe chegue ao público, necesitas diñeiro, e por iso moitas veces a mensaxe dos científicos queda afogada entre o de todas estas partes interesadas que teñen moito diñeiro.

O que sabemos que funciona é que se comes unha dieta equilibrada con menos calorías, perdes peso. E nesas dietas os carbohidratos, as proteínas e as graxas están equilibradas. O problema vén coas dietas que eliminan carbohidratos ou graxas, que che din que podes comer o que sexa e perder peso igual, só se trata de cambiar o que comemos. Creo que iso sería moi bonito, pero non creo que haxa probas de que iso funcione a longo prazo e que sexa saudable. Así que é mellor que fagamos o que sabemos que funciona.

O meu punto de vista é diferente. Estámonos centrando nun aspecto equivocado. Centrámonos no peso cando deberiamos centrarnos na saúde. Se estás obeso e tes problemas de saúde, como diabetes ou enfermidades cardiacas, deberiamos pensar en como mellorar a túa saúde. Iso pode incluír algo de perda de peso, pero pode incluír outras cousas tamén. Non nos temos que preocupar por se estás no peso medio, queremos que teñas o peso saudable para ti. De feito, se estás moi obeso e non tes problemas médicos, non estou seguro de que debésemos facer nada, máis aló da recomendación que serve para o resto para comer unha dieta saudable e completa e facer exercicio.

Se estás obeso e tes un problema de saúde, é moi probable que ao perder peso mellore a diabetes ou a enfermidade cardiaca, pero para lograr ese obxectivo, perder entre dous quilos e medio ou cinco quilos adoita ser suficiente. Para iso non fai falta unha dieta moi sofisticada, pódese facer comendo un pouco menos, de forma ordenada ou evitando o picoteo.

P. Unha pastilla para saciar o apetito faría millonario ao seu creador. Tivo boas ofertas das empresas farmacéuticas para desenvolvela?

R. Creo que canto máis entendemos as vías de regulación de canto comemos, e as calorías que queimamos, aparecen novas oportunidades para desenvolver fármacos, pero non creo que no futuro próximo desenvolvamos fármacos que fagan que unha persoa que é moi obesa sexa delgada. Con todo, si creo que é posible desenvolver fármacos para que unha persoa que é obesa e ten un problema de saúde perda o peso suficiente para mellorar ese problema.

Sobre as ofertas da industria, ninguén me fixo esta pregunta, pero houbo un tempo, ao principio da miña carreira, no que podía abandonar a academia para ir a unha compañía que desenvolve fármacos. Pero o meu soño sempre fora ser un científico e facer o que fago agora, así que nunca tivo demasiado atractivo para min. Doutra banda, para min sería moi satisfactorio que o traballo que estamos facendo nós e moitos outros colegas conducise a novos tratamentos.

0

Os cambios de hábitos durante as vacacións poden alterar o control da diabetes

diabetes

A Sociedade Española de Diabetes recorda que non hai que descoidar o control desta patoloxía, aínda que as vacacións duren poucos días, para previr a aparición doutras complicaciós. Para iso proporciona un decálogo cos consellos básicos que se deben seguir durante este periodo.

Consellos extraídos de Revista Diabetes.

A variación da cantidade de alimentos inxeridos e comidas diferentes, o aumento ou diminución da actividade física, así como as viaxes e desprazamentos, conlevan unha alteración dos horarios de rutina que poden ocasionar problemas no control da diabetes con máis variacións nos niveis da glucemia, que poden ser a orixe tanto de hipoglucemias como de situacións de hiperglucemia ata cetoses.

“Hai que vixiar o peso e evitar coller un par de quilos nesta época do ano, como ocorre nalgunhas persoas con diabetes tipo 2 e sobrepeso, que se relaxan e modifican parte das súas pautas de tratamento que si seguen durante o resto do ano. Polo tanto, hai que seguir coidándose para non volver das súas vacacións cuns niveis de glucemia alterados”, explica o Dr. José López, portavoz da Sociedade Española de Diabetes (SED).

A Sociedade Española de Diabetes recorda que manter a diabetes controlada é fundamental para previr ou atrasar a aparición de serias complicacións, como a nefropatía diabética, enfermidades cardiovasculares, retinopatía diabética, pé diabético, etcétera, alteracións que complican a calidade de vida do paciente con diabetes.

“A diabetes non marcha de vacacións e non hai que descoidar o control por curto que sexa o periodo de tempo vacacional” comenta o Dr. López, “con todo -continúa- a diabetes non ten por que supoñer un inconveniente á hora de gozar do verán e actividades como viaxar, ir á praia, pasear ou practicar deporte ao aire libre. Iso si, hai que tomar unha serie de precaucións e, aínda que se poidan modificar lixeiramente, é importante non abandonar as pautas de tratamento seguidas durante o ano”.

Consellos para manter o control da diabetes no verán

A Sociedade Española de Diabetes aconsella ás persoas con diabetes seguir unha serie de recomendacións para evitar complicacións durante e despois das vacacións:

  1. Gozar da comida con control. Durante as vacacións multiplícanse os compromisos sociais, cómese máis fóra da casa e cámbianse os horarios. O control da alimentación é recomendable para toda a poboación, pero máis aínda no caso de ter diabetes, sobre todo os alimentos ricos en carbohidratos (pasta, sémola, fariña, patacas, arroz, legumes, bebidas azucradas). Non se trata de privarse destes alimentos, pero si é necesario controlar as cantidades e compensalos durante as comidas e coa práctica de exercicio físico.
  2. Alimentos e bebidas ricas en azucre, sempre a man. É aconsellable levar alimentos ou bebidas ricas en azucre (zume, azucre, etc.) para poder tratar unha hipoglucemia no caso de que se produza, ou para poder improvisar ou substituír unha comida (torrada, galletas ou froita) e evitar así saltar os horarios habituais.
  3. Exercicio físico adaptado. A actividade física cambia durante as vacacións, algunhas persoas dispoñen de máis tempo e xa que logo cóidanse máis e aumentan o exercicio físico; con todo, outras persoas reláxanse e vólvense máis ociosas. É necesario que haxa un control dos niveis de glucemia tanto antes como despois do exercicio para así evitar hipoglucemias; á súa vez hai que adaptar a inxesta de carbohidratos dependendo da intensidade e duración do exercicio.
  4. Hidratación constante. A calor e a humidade poden provocar deshidratación. Ademais, se os niveis de glucosa en sangue están elevados, tense máis necesidade de ouriñar, incrementa a sede e hai un agotamento progresivo. Por iso, convén beber máis auga para evitar a deshidratación e estar atento aos síntomas de alarma de hiperglucemia.
  5. Coidar a saúde dos pés. Para evitar feridas e infeccións recoméndase utilizar calzado pechado e cómodo, así como manter a pel hidratada e revisar ben os pés para detectar a tempo posibles rozaduras.
  6. Conservar e transportar a insulina. A medicación e o material deben levarse sempre a man e, se se viaxa en avión, nunca facturalo para evitar que se deteriore cos cambios de temperatura e sobre todo para que non se extravíe.
  7. É necesario levar un informe clínico coas características máis relevantes do tratamento, onde conste a medicación e o material que se precisa segundo a viaxe e o destino. Ademais, este informe servirá para xustificar a necesidade de levalo na equipaxe de man nos controis de seguridade dos aeroportos.
  8. Axustar o tratamento aos cambios horarios. En viaxes de longa distancia, a alimentación e o tratamento deben axustarse á diferenza horaria. Así, se se viaxa cara ao oeste gáñanse horas, polo que pode ser preciso engadir unha dose de insulina e unha inxesta. Nas viaxes cara ao leste pérdense horas, polo que pode ser necesario obviar unha dose de insulina e unha inxesta. No caso de utilizar bombas de infusión continua de insulina só é necesario cambiar a hora do aparello cando se chegue ao destino. E se o tratamento consiste en antidiabéticos orais, xeneralmente non se precisan cambios.
  9. Vacinas, como todos. Se se visitan países nos que é necesario vacinarse previamente, as persoas con diabetes deben saber que non hai contraindicacións polo feito de padecer dita enfermidade. Xa que logo, deben seguir as mesmas recomendacións que o resto da poboación.
  10. Nenos, máis atención. Os nenos con diabetes maiores de oito ou nove anos deben tomar as mesmas precaucións que os adultos, pero cos de menor idade hai que extremar as precaucións porque poden presentar hipoglucemias inadvertidas, especialmente nocturnas, con máis facilidade que os maiores. Deberán medirse os seus niveis de glucosa a media noite, sobre todo se fixeron máis exercicio do habitual.
0

Expertos piden que a obesidade sexa declarada enfermidade

obesidade

Como enfermidade crónica.

Información extraída de Europa Press.

A Sociedade Española para o Estudo da Obesidad (SEEDO) defende a necesidade de declarar a obesidade unha enfermidade, seguindo a decisión aprobada recientemente en EEUU, e tendo en conta que, segundo datos do Estudo de Nutrición e Risco Cardiovascular en España, ENRICA (2009-2011), trátase dun problema que padece o 62 por cento da poboación española.

“Recoñecer a obesidade como unha enfermidade axudará a modificar a praxe clínica, a incrementar o nivel de compromiso dos médicos con esta afección e a potenciar o investimento económico e científico para mellorar a súa prevención e tratamento”, afirma o presidente da SEEDO, o doutor Felipe F. Casanueva.

Desde a SEEDO o obxectivo é incluír a obesidade nas enfermidades crónicas, e establecelas como prioridade dentro dos orzamentos públicos do Sistema Nacional de Saúde, xa que “tan só así se logrará que as persoas que padecen exceso de peso poidan acceder a un tratamento, evitando outras enfermidades relacionadas coa obesidade.

“A atención dunha persoa con obesidade chega a ser ata tres veces máis custosa que a doutra con peso correcto. Se a iso lle sumamos a alta porcentaxe de poboación da terceira idade con sobrepeso e o crecemento de obesidade infantil temos cifras alarmantes que poñen en risco a sustentabilidade da sanidade do noso país porque non hai sistema que poida soportar moito tempo esta situación”, explica o presidente da SEEDO.

Para iso destaca o papel de Atención Primaria como unha das “armas máis efectivas” para combater a obesidade desde a prevención. Casanueva recomenda “lograr un alto nivel de empatía co paciente”; para iso é indispensable que o médico sexa percibido como un aliado para que as súas recomendacións fagan efecto.

“Cando un paciente non se sente comprendido ou apoiado polo seu médico, non acostuma seguir os seus consellos nin de hábitos de vida saudables nin de perda de peso”, engade.

0

Comer tres pezas de froita diaria e manter o peso axuda a sentirse máis saudable de maior

froita

Información extraída de Europa Press.

As persoas maiores de 80 anos que consideran que teñen un bo estado de saúde son aquelas que de mozas consumiron tres froitas diarias e mantiveron un peso estable, segundo se desprende da Enquisa Nacional sobre Estilos de Vida e Lonxevidade, realizada pola Federación Española de Sociedades de Nutrición, Alimentación e Dietética (FESNAD) e a Axencia de Seguridade Alimentaria e Nutrición (AESAN), dependente do Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade.

Trátase dunha investigación realizada a 242 persoas de entre 80 e 104 anos co obxectivo de valorar os estilos de vida que levaron cando eran novas e como cren que repercutiron cando alcanzaron a vellez. Así, os datos desvelaron que aqueles que cualifican a súa saúde como ‘boa’ ou ‘moi boa’ son os que controlaron o seu peso e inxeriron froitas de forma habitual cando eran novas. Ademais, estas persoas son aquelas que viviron a maior parte da súa vida nunha poboación rural e levaron a cabo a dieta mediterránea.

Respecto aos factores que máis influíron na súa saúde, o 30 por cento asegurou que se debe á alimentación, o 27 por cento ao traballo, o 24 por cento á actividade física, o 23 por cento á xenética, o 20 por cento a non fumar e o 18 por cento á felicidade.

Así mesmo, e preguntados polo número de racións inxeridas de xeito habitual durante a súa vida, un terzo dos enquisados asegura que consumiu tres ou máis froitas ao día; o 21 por cento que tomou dúas ou máis racións de verduras; o 18 por cento que consumiu tres ou máis racións de peixe á semana; e o 42 por cento legumbres. Ademais, un de cada cinco recoñece que cando era mozo bebía un vaso de viño xunto ás comidas.

“A conclusión principal que se obtén deste estudo é que as persoas anciás que teñen unha mellor percepción do seu estado de saúde son aquelas que recoñecen consumir bastante froita e manter un peso estable durante toda a súa vida”, informou o vocal representante da Sociedade Española de Nutrición Comunitaria na FESNAD, Joan Quiles.

‘Comer ben para envellecer mellor’

A raíz destes datos, e con motivo da celebración do Día Nacional da Nutrición, a FESNAD e a AESAN lanzaron unha nova campaña co obxectivo de concienciar e sensibilizar á sociedade sobre a importancia que ten levar a cabo unha alimentación saudable.

Baixo o lema ‘Comer ben para envellecer mellor’, os responsables da campaña pretenden facer un chamamento á sociedade española para que volvan á dieta mediterránea e realicen actividade física a diario para vivir “máis tempo” e cunha mellor calidade de vida.

E é que, segundo recordou o presidente de FESNAD, Jordi Salas-Salvadó, actualmente en España hai 2.375.987 persoas entre os 80 e os 100 anos e, segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS) para o ano 2050 case un 40 por cento da poboación mundial será maior. Este feito, proseguiu, situará a España como o segundo país máis envellecido do mundo, por detrás de Xapón.

“Gregorio Marañón asegurou que os mozos deben saber que algún día serán maiores, e por iso é importante que leven a cabo estilos de vida saudable baseados nunha correcta alimentación e na práctica habitual de exercicio físico. E é que se demostrou que comer san alarga a esperanza e a calidade de vida”, sinalou.

Neste sentido, a vocal asesora da Estratexias NAOS da AESAN, Teresa Robledo, recordou os elevados índices de obesidade da poboación española, tanto adulta como nova, e subliñou a importancia que ten esta campaña, debido a que pretende concienciar sobre a necesidade de ter un correcto estado nutritivo desde o inicio da vida.

‘Froita e camiño diario para ser un centenario’

Por todo iso, os especialistas recomendaron que para chegar á idade anciá cun bo estado de saúde é necesario consumir, polo menos, cinco racións de froitas e verduras ao día; incorporar á alimentación legumes dúas ou tres veces por semana; e consumir semanalmente tres veces peixe, así como un puñado de froitos secos.

Do mesmo xeito, é aconsellable substituír os lácteos enteiros polos desnatados ou semidesnatados; realizar tres comidas principais diarias, e entre unha e dúas pequenas comidas saudables entre horas; levar unha vida cotiá activa e dedicar 30 minutos diarios á actividade física; e beber entre 1,5 e 2 litros de auga ao día.

“En definitiva, debemos manter unha dieta frugal baseada en froita e verdura, peixe, froitos secos, legumes, cereais integrais e aceite de oliva. É dicir, a esencia da nosa dieta mediterránea, produtos de tempada e locais que, xunto á actividade diaria, permitiranos envellecer mellor”, resolveu Quiles.